The Fear of the Lord is Clean

[in het Nederlands hieronder]

 

1 St John 3:13-24       St Luke 14:16-24

 

The fear of the Lord is clean, and endures forever.
Psalm 19:9

 

Last Sunday we had a bit of drama outside the church, when a tree fell on Daniëlle and my car just before the service.  And it was a bit distracting that people were cutting away branches while we were worshipping God here.  What I forgot to say at the end of the service was that the drama inside the church was of a magnitude greater than that drama.  Here within the church, heaven opened its doors and Christ, by His Spirit, was manifested in our midst in the bread and the wine.  And we became vessels filled with God’s glory, with His presence and we left the church having had this encounter with the living God.  That was the real drama last Sunday.

And it is about to happen again today – we have all been invited to the great feast!!!  I hope you are a bit on edge!

And the Word of God we have just heard is preparing us today.

As I noted last Sunday, the whole of this Trinity season is about growing in love – love of God and love of one another.  Last week we were reminded by St John (and with David Dodd’s powerful reading) that if we say we love God, whom we cannot see, but ignore the needs of those around us whom we can see, then we are liars!  The simplest and clearest test of our love for God is this: do we love one another?

This morning we have this strange Collect, the ancient prayer that is directly related to our readings.  I don’t know if you agreed with the prayer, but we have prayed that God would “make us to have a perpetual fear and love of [His] holy Name.”  We are to grow in fear as well as love.

It may seem at first a strange prayer.  Last week we learned that “perfect love casts out fear, because fear has to do with punishment” [1 Jn 4:18].  So as we sin less and love more purely, that fear of condemnation leaves us.  But there is another kind of fear of God that the Psalmist says endures forever: the fear of the Lord is clean, and endures forever. [19:9]

This is what St Augustine says in his commentary on this verse in Psalm 19:

The fear of the Lord is not something servile, but pure.  It loves freely and fears not punishment from the one at whom it trembles, but [fears] separation from the one it loves.  Pure fear is not driven out by love made perfect; it endures forever and ever.  This is the Holy Spirit, [says St Augustine,] for the fear I am talking about is the fear which the Holy Spirit grants, confers, implants.

Remember that holy fear is one of the seven gifts that bishops pray for at Confirmation services to be poured out on us, referred to in Isaiah.  It is a virtue, a grace.  Let’s think about this.

Augustine suggests the right kind of fear of the Lord, the one that is to continue with us, is the fear of separation from God whom we love, it is a gift of the Spirit.

It is a fear that draws us closer.  It is not a fear that oppresses us, but that purifies us, it leads to greater virtue.

• It is shown in the Old Testament whenever God revealed his power, or when an angel suddenly appeared to a person.
• It is shown in the New Testament whenever Jesus manifested the power of God in miracles or signs, or when that power of God was manifested through the disciples, and there were unexpected conversions.
• It says in Acts, of the young Church, walking in the fear of the Lord and in the comfort of the Holy Spirit, it multiplied. [Acts 9:31].
• It is a sudden realization that God is in fact real, a very present reality and that, wherever we are, we stand on holy ground.
• It is a sudden realization that there is a power way beyond us, mercifully, that loves us, spares us.
• It awakens us to the reality that our every step is seen, our every word is heard and is important.
• We are gripped with a new knowledge that God’s commandments to love are compelling.
• And it leads us to have a certain sense of urgency, to follow and to share the Gospel, like we never had before.
• There is a sense that the glory of God could manifest at any moment.
• It is not something manufactured but unveiled, it is a gift of God, again, as Augustine says, “which the Holy Spirit grants, confers, implants.”

The right fear of God, is not the condemning kind of fear but the purifying kind.

And, there is a side effect, as we come closer to God, and know something of that radiance:  the fears of the world, the fear of the loss of worldly goods, the fear even of bodily death, diminishes.  We know that we have passed out of death into life, because we love one another…we have confidence in God…we know that he abides in us, by the Spirit whom he has given us.

------------

The Gospel actually has to do with the lack of this proper fear of God.

Jesus is the man in the parable who gave a great banquet and invited many.  “Come, for everything is now ready.”  In the history of our salvation, with Jesus’ coming, everything is now ready!

We have access to the kingdom of heaven and to sit down and feast.

But the people invited had other things that preoccupied them in this world – the enjoyment of possessions, the pursuit of more possessions, and the pleasures of earthly love.

None of these things are a sin – but only that they became valued above what is of first importance – seek first the kingdom of heaven and these things shall be added to you. [St Matthew 6:33]  Their fear of losing these good earthly things was greater than their fear of losing God.

These men had lost or never had the fear of God: the purifying kind of fear of God, that is attentive to every invitation to the highest things, the fear of God that would not want to disappoint, the kind that is also infused with holy love.

Their punishment was that God gave them the freedom to choose what is less – those who were invited but did not come, will not taste of my banquet.  There is nothing sadder than to separate ourselves from the Source of life, we ought to fear that separation.

e.g. Yesterday, Kees and I went into the market area of Hilversum in our first day of street evangelizing.  Kees held a sign (probably not illegal) – it had a cross at the top and then the words, “What is the purpose of life? (Let’s talk.)”  And we stood for two hours in a busy place with many people passing by us.  Some refused to even look at us but kept their eyes steadfast in front them.  A few looked and gave us a smile and even a thumbs up – our fellow Christians, encouraging us.  But the vast majority, who dared to look, to cast a glance, and read it, looked away with no change in expression – and they did not have joy.  One person smiled and said she would think about it.  Only one man in two hours stopped for a brief conversation.  Daniel, may God bless his soul.  We will think about how we might engage in future, how we might be more compelling.  Maybe the sign should read “You are invited to a great feast. [Let’s talk]” or “Come, for everything is now ready.”  We’re planning to have a stand at the market, and be sure we have a permit, we’ll think about this.  But one has the impression that many people are deadened in their hearts.  We went out “quickly to the streets and lanes of the city, to bring in the poor and the crippled and blind and lame.”  We pray God may place in the hearts of some of those folk yesterday, a kind of crisis that leads to their return to Jesus Christ, to the Church, to any church.

------------

The two readings we have today are both about invitations:  the Gospel is an invitation to feast in the kingdom of heaven; the Epistle is an invitation to love our neighbour.  They are the same invitation.  We feast in the kingdom of heaven as we love our neighbour not in word or talk but in deed and in truth.  By this we will know that God abides in us, by the Spirit whom he has given us.

Both readings also refer to the Cross as the means of our transformation:

John says, By this we know love, that he laid down his life for us, and we ought to lay down our lives for one another.  The Cross is a kind of pivot point from Jesus’ love for us to our experience of His love, a divine participation.

And in the Gospel Jesus is the man inviting us to a great banquet – it is the Paschal feast we’re being invited to, where we are fed with the Bread of Heaven and the Cup of Salvation,  His Body and Blood given on the Cross and received into our hearts.

In the Cross a right perspective is given to us about all our fears – worldly and heavenly.  The worldly fears that led those in the parable to refuse the invitation – the loss of goods or honour or pleasure – pale in comparison with the exciting and terrifying call to take up our cross, to give up our lives for one another to follow Jesus.  And in the light of the Cross, our fears of condemnation from God fall away.  And because the doors of heaven are opened, we begin to know a closeness that involves a purifying wakeful attentive fear in the face of the Almighty!

This morning we are here.

We are the blind, the lame, and the maimed who, by grace, have heeded the invitation.  We’ve come here today because we do not see as we would like to see, we are crippled in some ways from being able to love, and we are maimed by our sin and the sin of others against us.  We are precisely those for whom our Lord has come into the world to save and to invite to the feast.

Let us ready ourselves now for that glad banquet Jesus has prepared for us, praying that God might make us to have a perpetual fear and love of His holy Name.  It is a prayer that we might never turn away from the gifts He gives, from the true rest He offers, from the true fellowship with others that is possible in Christ, and from the communion with God that is being offered to us, so far beyond any worldly pleasure or drama.  Are you trembling a bit?  That would be appropriate.

‘Come, for everything is now ready.’

Amen +

 

 

 

---

 

 

1 S Johannes 3:13-24       S Lukas 14:16-24

 

De vreze des Heren is rein en blijft voor eeuwig bestaan.
Ps. 19:9

 

Afgelopen zondag was er wat drama buiten de kerk, toen vlak voor de dienst een boom op de auto van Daniëlle en mij viel. En het leidde een beetje af dat mensen takken wegzaagden terwijl wij hier God aan het aanbidden waren. Wat ik aan het einde van de dienst vergat te zeggen, was dat het drama binnen in de kerk van een veel grotere omvang was dan dat drama. Hier in de kerk opende de hemel zijn deuren en Christus, door Zijn Geest, openbaarde Zich in ons midden in het brood en de wijn. En wij werden vaten gevuld met Gods heerlijkheid, met Zijn aanwezigheid, en we verlieten de kerk na deze ontmoeting met de levende God. Dat was het echte drama afgelopen zondag.

En het staat op het punt vandaag opnieuw te gebeuren – we zijn allemaal uitgenodigd voor het grote feest!!! Ik hoop dat je een beetje op het puntje van je stoel zit!

En het Woord van God dat we zojuist hebben gehoord, bereidt ons vandaag voor.

Zoals ik afgelopen zondag opmerkte, draait deze hele Drievuldigheidstijd om groeien in liefde – liefde voor God en liefde voor elkaar. Vorige week werd ons door de heilige Johannes (en door de krachtige lezing van David Dodd) in herinnering gebracht dat als we zeggen dat we God liefhebben, die we niet kunnen zien, maar de noden negeren van de mensen om ons heen die we wel kunnen zien, we leugenaars zijn! De eenvoudigste en duidelijkste test van onze liefde voor God is deze: hebben we elkaar lief?

Vanmorgen hebben we dit vreemde collectgebed, het oude gebed dat rechtstreeks verband houdt met onze lezingen. Ik weet niet of u het eens was met het gebed, maar we hebben gebeden dat God ons “een eeuwige vrees en liefde voor [Zijn] heilige Naam” zou geven. We moeten zowel in vrees als in liefde groeien.

Het lijkt in eerste instantie misschien een vreemd gebed. Vorige week hebben we geleerd dat “volmaakte liefde de vrees verdrijft, want vrees heeft te maken met straf” [1 Joh. 4:18]. Dus naarmate we minder zondigen en zuiverder liefhebben, verdwijnt die vrees voor veroordeling. Maar er is een ander soort vrees voor God waarvan de psalmist zegt dat die voor eeuwig blijft bestaan: de vrees voor de Heer is rein en blijft voor eeuwig bestaan. [19:9]

Dit is wat de heilige Augustinus zegt in zijn commentaar op dit vers in Psalm 19:

De vrees voor de Heer is niet iets slaafs, maar zuiver. Zij heeft vrijelijk lief en vreest niet straf van degene voor wie zij beeft, maar [vreest] scheiding van degene die zij liefheeft. Zuivere vrees wordt niet verdreven door volmaakte liefde; zij blijft voor eeuwig en altijd bestaan. Dit is de Heilige Geest, [zegt de heilige Augustinus], want de vrees waarover ik spreek is de vrees die de Heilige Geest schenkt, verleent, inplant.

Bedenk dat heilige vrees een van de zeven gaven is waarvoor bisschoppen tijdens de vormselviering bidden dat ze over ons mogen worden uitgestort, zoals vermeld in Jesaja. Het is een deugd, een genade. Laten we hier eens over nadenken.

Augustinus suggereert dat de juiste soort vrees voor de Heer, die bij ons moet blijven, de vrees is voor scheiding van God die we liefhebben; het is een gave van de Geest.

Het is een vrees die ons dichterbij brengt. Het is geen vrees die ons onderdrukt, maar die ons zuivert; ze leidt tot grotere deugdzaamheid.

• Ze komt in het Oude Testament naar voren telkens wanneer God zijn macht openbaarde, of wanneer een engel plotseling aan iemand verscheen.
• Het komt in het Nieuwe Testament naar voren telkens wanneer Jezus de kracht van God manifesteerde in wonderen of tekenen, of wanneer die kracht van God zich manifesteerde via de discipelen, en er onverwachte bekeringen plaatsvonden.
• In Handelingen staat over de jonge Kerk: wandelend in de vrees voor de Heer en in de troost van de Heilige Geest, vermenigvuldigde zij zich. [Handelingen 9:31].
• Het is een plotseling besef dat God inderdaad echt is, een zeer aanwezige realiteit, en dat we, waar we ook zijn, op heilige grond staan.
• Het is een plotseling besef dat er een macht is die ons ver te boven gaat, die barmhartig is, die van ons houdt en ons spaart.
• Het maakt ons bewust van de realiteit dat elke stap die we zetten wordt gezien, elk woord dat we spreken wordt gehoord en belangrijk is.
• We worden gegrepen door een nieuw besef dat Gods geboden om lief te hebben dwingend zijn.
• En het leidt ertoe dat we een zeker gevoel van urgentie krijgen om het Evangelie te volgen en te delen, zoals we dat nog nooit eerder hadden.
• Er is een gevoel dat de glorie van God zich elk moment zou kunnen openbaren.
• Het is niet iets verzonnen maar onthuld, het is een gave van God, nogmaals, zoals Augustinus zegt: “die de Heilige Geest schenkt, verleent, inplant.”

De juiste vrees voor God is niet de veroordelende soort vrees, maar de zuiverende soort.

En er is een neveneffect: naarmate we dichter bij God komen en iets van die straling leren kennen, neemt de angst voor de wereld, de angst voor het verlies van wereldse goederen, en zelfs de angst voor de lichamelijke dood af. We weten dat we uit de dood in het leven zijn overgegaan, omdat we elkaar liefhebben… we hebben vertrouwen in God… we weten dat Hij in ons blijft, door de Geest die Hij ons heeft gegeven.

------------

Het evangelie gaat eigenlijk over het ontbreken van deze juiste vrees voor God.

Jezus is de man in de gelijkenis die een groot feestmaal gaf en velen uitnodigde. “Kom, want alles is nu gereed.” In de geschiedenis van onze verlossing, met de komst van Jezus, is alles nu gereed!

We hebben toegang tot het koninkrijk der hemelen en mogen plaatsnemen en feesten.

Maar de uitgenodigde mensen hadden andere dingen die hen in deze wereld bezighielden – het genieten van bezittingen, het najagen van meer bezittingen, en de genoegens van aardse liefde.

Geen van deze dingen is een zonde – maar alleen dat ze boven hetgeen van het grootste belang is werden gewaardeerd – zoek eerst het koninkrijk der hemelen en deze dingen zullen u erbij gegeven worden. [Mattheüs 6:33] Hun angst om deze goede aardse dingen te verliezen was groter dan hun angst om God te verliezen.

Deze mannen hadden de vrees voor God verloren of nooit gehad: de zuiverende vrees voor God, die aandachtig is voor elke uitnodiging tot het hoogste, de vrees voor God die niet wil teleurstellen, de vrees die ook doordrongen is van heilige liefde.

Hun straf was dat God hen de vrijheid gaf om te kiezen voor wat minder is – zij die uitgenodigd waren maar niet kwamen, zullen niet proeven van mijn feestmaal. Er is niets triester dan onszelf af te scheiden van de Bron van het leven; we moeten die afscheiding vrezen.

Bijvoorbeeld: gisteren gingen Kees en ik naar het marktgebied van Hilversum voor onze eerste dag van straatevangelisatie. Kees hield een bord vast (waarschijnlijk niet illegaal) – er stond een kruis bovenaan en daaronder de woorden: “Wat is het doel van het leven? (Laten we praten.)” En we stonden twee uur lang op een drukke plek waar veel mensen langs ons liepen. Sommigen weigerden zelfs maar naar ons te kijken, maar hielden hun ogen strak voor zich uit gericht.  Een paar keken en gaven ons een glimlach en zelfs een duim omhoog – onze medechristenen, die ons aanmoedigden. Maar de overgrote meerderheid, die het aandurfde om te kijken, een blik te werpen en het te lezen, keek weg zonder enige verandering in hun gezichtsuitdrukking – en ze straalden geen vreugde uit. Eén persoon glimlachte en zei dat ze erover zou nadenken. Slechts één man stopte in twee uur tijd voor een kort gesprek. Daniel, moge God zijn ziel zegenen. We zullen nadenken over hoe we in de toekomst mensen kunnen aanspreken, hoe we overtuigender kunnen zijn. Misschien moet er op het bord staan: “U bent uitgenodigd voor een groot feest. [Laten we praten]” of “Kom, want alles is nu gereed.” We zijn van plan een kraam op de markt te hebben, en zodra we zeker weten dat we een vergunning hebben, zullen we hierover nadenken. Maar men krijgt de indruk dat veel mensen in hun hart verdoofd zijn. We gingen “snel de straten en steegjes van de stad in, om de armen, de kreupelen, de blinden en de verlamden binnen te halen.” We bidden dat God in de harten van sommige van die mensen van gisteren een soort crisis mag leggen die leidt tot hun terugkeer naar Jezus Christus, naar de Kerk, naar welke kerk dan ook.

------------

De twee lezingen die we vandaag hebben, gaan beide over uitnodigingen: het evangelie is een uitnodiging om te feesten in het koninkrijk der hemelen; de brief is een uitnodiging om onze naaste lief te hebben. Het is dezelfde uitnodiging. We feesten in het koninkrijk der hemelen terwijl we onze naaste liefhebben, niet in woord of praat, maar in daad en in waarheid. Hieraan zullen we weten dat God in ons blijft, door de Geest die Hij ons gegeven heeft.

Beide lezingen verwijzen ook naar het kruis als het middel tot onze transformatie:

Johannes zegt: Hieraan hebben wij de liefde leren kennen, dat Hij Zijn leven voor ons heeft gegeven, en wij moeten ons leven voor elkaar geven. Het kruis is een soort scharnierpunt tussen Jezus’ liefde voor ons en onze ervaring van Zijn liefde, een goddelijke deelname.

En in het evangelie is Jezus de man die ons uitnodigt voor een groot banket – het is het paasfeest waarvoor we worden uitgenodigd, waar we worden gevoed met het Brood des Hemels en de Kelk der Verlossing, Zijn Lichaam en Bloed, gegeven aan het kruis en ontvangen in ons hart.

In het kruis wordt ons een juist perspectief gegeven op al onze angsten – wereldse en hemelse. De wereldse angsten die degenen in de gelijkenis ertoe brachten de uitnodiging te weigeren – het verlies van goederen of eer of plezier – verbleken in vergelijking met de opwindende en angstaanjagende oproep om ons kruis op te nemen, ons leven voor elkaar op te offeren om Jezus te volgen. En in het licht van het kruis vallen onze angsten voor veroordeling door God weg. En omdat de deuren van de hemel zijn geopend, beginnen we een nabijheid te ervaren die gepaard gaat met een zuiverende, waakzame en aandachtige eerbied in de aanwezigheid van de Almachtige!

Vanmorgen zijn wij hier.

Wij zijn de blinden, de verlamden en de verminkten die, bij de genade, gehoor hebben gegeven aan de uitnodiging. We zijn hier vandaag gekomen omdat we niet zien zoals we zouden willen zien, we zijn in zekere zin verlamd in ons vermogen om lief te hebben, en we zijn verminkt door onze zonde en de zonde van anderen tegen ons. Wij zijn precies degenen voor wie onze Heer in de wereld is gekomen om te redden en uit te nodigen voor het feestmaal.

Laten we ons nu voorbereiden op dat vreugdevolle banket dat Jezus voor ons heeft bereid, en bidden dat God ons een blijvende eerbied en liefde voor Zijn heilige Naam mag schenken. Het is een gebed dat we ons nooit mogen afkeren van de gaven die Hij geeft, van de ware rust die Hij biedt, van de ware gemeenschap met anderen die in Christus mogelijk is, en van de gemeenschap met God die ons wordt aangeboden, die zo ver boven elk werelds genot of drama uitstijgt.  Bebeef je een beetje? Dat zou gepast zijn.

‘Kom, want alles is nu gereed.’

Amen +