In loving, God’s love is perfected in us

[in het Nederlands hieronder]

 

1 St John 4:7-end       St Luke 16:19-end

 

Herein is love, not that we loved God,
but that he loved us.
[1 St John 4:8-10]

 

Every Sunday we come to church to offer our thanks to God, to worship God with others, and I hope we come here to have our hearts restored, to be forgiven for sins committed since our last time of receiving the Body and Blood of Christ, …. but also to be converted a little more, we desire transformation.

The Trinity season readings, the last half of the Church year, Sunday by Sunday are all about this conversion of our hearts – the transformation from sickness to health, from fragmentation because of sin, to wholeness, from being cold hearted to being enflamed with heavenly love. It is about union with God through love.

This season, and our Christian life, takes us from that beginning place where we approach Jesus in the dark – trusting, like Nicodemus of last week’s Gospel that Jesus is the one who can lead us. And from that beginning place, we are taken to the place where our souls are opened up to the vision of heaven – remember last week’s Lesson, from John the Evangelist in his 90’s, Behold, I saw a door opened in heaven.

Jesus told us last week that if we would see, if we would enter, the kingdom of heaven, we must be born again of water and of the Spirit. We are assured by our baptism and by our faith in Jesus that we are members of God’s children, inheritors of His Kingdom. But being assured of our salvation does not mean that we are perfect. It’s only the beginning.

We know that the Law and the Prophets call us to love God with all our heart, our soul, our mind and our strength. And we are reminded of this every Sunday at the beginning of our liturgy when we hear the Summary of the Law.

But it is so hard for us to see ourselves, to see if we really love God. How can we test our spiritual health?

St. John reminds us of a simple way for us to test whether we are loving God.

If anyone says, “I love God”, and hates his brother, he is a liar: for whoever does not love his brother who he has seen, how can he love God who he has not seen? And this commandment have we from him, whoever loves God must also love his brother.

We cannot see our own hearts very well to know whether or not our love for God is true, it is so easy for us to deceive ourselves. Our inner thoughts and our real motivations, are largely hidden to us at the start of our journey - the Bible teaches us this, modern psychology recognizes this. It is a message I keep repeating in my preaching.

But in our daily lives there are many possibilities to encounter other people: in families, in our work, in our travels, in our recreation. These people we meet daily, and our interactions with them, are a mirror for us. We cannot escape from the challenge of: how are we loving our neighbour?

In our Gospel today Jesus tells us a story of self deception with a conclusion that is meant to frighten and to encourage us at the same time – the parable of the rich man and Lazarus – to help us understand about loving God.

There was a certain rich man, who was clothed in purple and fine linen, and who feasted sumptuously every day. And at his gate was laid a poor man [certain beggar] named Lazarus, covered with sores, who desired to be fed with what fell from the rich man's table: moreover the dogs came and licked his sores.

Here are the encouraging and the frightening parts: in the Parable, the two men die – Lazarus is carried by the angels into Abraham’s bosom in heaven and the rich man is in torment in hell. The rich man looks up and cries out, “Father Abraham, have mercy on me, and send Lazarus, that he may dip the tip of his finger in water, and cool my tongue; for I am tormented in this flame.” But it is too late, the choices we make of what to love in this life become the fixed disposition of our souls for eternity. It is not that the rich man has gone from heaven to hell and Lazarus from hell to heaven – their state just after death was the unveiling of the spiritual state of their souls in this life – of how much they were experiencing the life of heaven even before they died.

The rich man did love – he loved fine clothing and fine food, and the fine house he had, with a gate around it to protect it. He loved himself, though not his full human nature, not that which is God’s image. But he did not love his neighbour. God’s love that came down upon him from above, which was desire placed in his heart to lead him to God, was turned towards himself alone and the love of this world. The rich man brought himself to a place of torment, in this life, and when he died, that torment was unveiled.

Focussing only on bodily comfort, the rich man knew nothing of the spiritual life, which feeds on love of God and neighbour, the riches of heaven that are inexhaustible, and becomes even richer as it shares that food. Jesus said once to his disciples, “My food is to do the will of my Father,” [John 4] and God’s will is to love.

In the parable, the rich man in hell asks that somebody go and warn his brothers so they don’t end up where he is. Abraham responds that if they don’t believe the Law and the Prophets, which are summarized by the great commandments to love God and neighbour, then no miracles or great signs will convince them to love God.

Perhaps the rich man did know and at one point believed in the God of Israel, but he never chose to obey the commandments. But if we step out in love, in obedience to God’s call to love our neighbour, we are given spiritual strength, St John says, and love grows in us, our hearts are enlarged to be greater receptacles of love. “If we love one another, God dwells in us, and his love is perfected in us; because he has given us his Spirit.”

The Rich man is given to us as an example of who not to follow. But why does Jesus give us Lazarus as a good example to follow? What is the virtue of Lazarus waiting at the doorstep of the rich man? Why is this the starting point of Trinity season? And are we like this?

Lazarus recognized his neediness, his need for love from his neighbour.

If we would ascend this ladder to God, we start by recognizing our poverty, our need of love from others, and our utter dependence, our neediness of God’s love:

In this is love, not that we loved God, but that he loved us, and sent his Son to be the propitiation for our sins…We love him, because he first loved us.

Even more than our need to depend on our neighbour’s love is the need for us to depend on God’s love. If we would ascend to the heights of heaven, we begin by waiting at His gates. We begin by desiring the crumbs which fall from our master’s table. There is a deep humility, a total dependence, that must accompany our journey upward.

We know that love in the face of Jesus Christ – we know it by His life, death and resurrection and ascension (which we’ve placed before our eyes in the first half of this Church year). And we continue close to Jesus, now with our hands outstretched – dependent, receiving his Word written, receiving the Word made visible in the Sacraments, being filled with that love and being moved to love.

[e.g. as a student at Wycliffe College]

We have come here this morning in part because we are waiting for something more. We are beggars of God’s grace. If we are honest we acknowledge that we have sores that earthly medicines cannot touch – a lifetime of wounds self-inflicted and from wounds from others. And we are at the entrance of the gates of a great city, the heavenly city.

God is the True Rich Man at that greatest gate – as all things are His! But God doesn’t keep it all to Himself. God has entered through the gate into our world in Jesus Christ to share from His abundance, to bind up our wounds, to feed us, and to bring us home. God will feed us and heal us with his very life here this morning.

And Jesus shows us, as we become Rich in grace, what we are to be like. We are to share that grace, that love with others. Those of us who have been Christians for years can forget the wealth we have in the knowledge of the Gospel; those who are recent converts can sometimes see better and remind us how magnificent this gift is. Kees, a recent convert, spoke out at our AGM, what about evangelism on the street? And we are following up on this – some have this gift. And each of us can ask ourselves, what about evangelism in every encounter in our lives: with our spouse, with our children, with our fellow workers, with our encounters with strangers in our daily lives?

If we would continue to journey further into the divine life we are called to share the love shown to us by Jesus, even just the crumbs from our tables, with our neighbour – foremost from our spiritual bounty. We are to go beyond our comfort zone, to take a risk in our meetings with people daily, to step out in love as God does. Not only they, but we, will be changed.

John says it simply:

Beloved, if God so loved us,
we ought also to love one another.
In this [stepping out] is God’s love perfected in us.

Amen +

 

 

---

 

 

1 S Johannes 4:7-einde       S Lucas 16:19-einde

 

Hierin bestaat de liefde: niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad.

[1 Joh. 4:8-10]

 

Elke zondag komen we naar de kerk om God onze dank te betuigen, om God samen met anderen te aanbidden, en ik hoop dat we hier komen om ons hart te laten herstellen, om vergeving te ontvangen voor de zonden die we hebben begaan sinds de laatste keer dat we het Lichaam en Bloed van Christus ontvingen, … maar ook om ons een beetje meer te bekeren; we verlangen naar transformatie.

De lezingen van de Drievuldigheidstijd, de laatste helft van het kerkelijk jaar, gaan zondag na zondag allemaal over deze bekering van ons hart – de transformatie van ziekte naar gezondheid, van versnippering door de zonde naar heelheid, van een koud hart naar een hart dat ontvlamt van hemelse liefde. Het gaat om eenheid met God door liefde.

Dit seizoen, en ons christelijk leven, voert ons vanaf die beginplaats waar we Jezus in het donker benaderen – in het vertrouwen, zoals Nicodemus in het evangelie van vorige week, dat Jezus degene is die ons kan leiden. En vanaf dat beginpunt worden we meegenomen naar de plek waar onze ziel zich opent voor het visioen van de hemel – denk aan de lezing van vorige week, van de evangelist Johannes toen hij in de negentig was: Zie, ik zag een deur in de hemel opengaan.

Jezus vertelde ons vorige week dat als we het koninkrijk der hemelen willen zien, als we het willen binnengaan, we opnieuw geboren moeten worden uit water en uit de Geest. Door onze doop en ons geloof in Jezus zijn we ervan verzekerd dat we tot Gods kinderen behoren, erfgenamen van Zijn Koninkrijk. Maar de zekerheid van onze verlossing betekent niet dat we volmaakt zijn. Het is slechts het begin.

We weten dat de Wet en de Profeten ons oproepen om God lief te hebben met heel ons hart, onze ziel, ons verstand en onze kracht. En hieraan worden we elke zondag aan het begin van onze liturgie herinnerd wanneer we de Samenvatting van de Wet horen.

Maar het is zo moeilijk voor ons om onszelf te zien, om te zien of we God werkelijk liefhebben. Hoe kunnen we onze geestelijke gezondheid toetsen?

De heilige Johannes herinnert ons aan een eenvoudige manier om te toetsen of we God liefhebben.

Als iemand zegt: “Ik heb God lief”, en zijn broeder haat, is hij een leugenaar; want wie zijn broeder, die hij ziet, niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben, die hij niet ziet? En dit gebod hebben wij van Hem: wie God liefheeft, moet ook zijn broeder liefhebben.

We kunnen ons eigen hart niet goed genoeg zien om te weten of onze liefde voor God oprecht is; het is zo gemakkelijk voor ons om onszelf te misleiden. Onze innerlijke gedachten en onze werkelijke drijfveren zijn ons grotendeels verborgen aan het begin van onze reis – de Bijbel leert ons dit, de moderne psychologie erkent dit. Het is een boodschap die ik steeds weer herhaal in mijn prediking.

Maar in ons dagelijks leven zijn er veel mogelijkheden om andere mensen te ontmoeten: in gezinnen, op ons werk, tijdens onze reizen, in onze vrije tijd. Deze mensen die we dagelijks ontmoeten, en onze interacties met hen, zijn een spiegel voor ons. We kunnen niet ontsnappen aan de uitdaging: hoe hebben we onze naaste lief?

In het evangelie van vandaag vertelt Jezus ons een verhaal over zelfbedrog met een conclusie die bedoeld is om ons tegelijkertijd te beangstigen en aan te moedigen – de gelijkenis van de rijke man en Lazarus – om ons te helpen begrijpen wat het betekent om God lief te hebben.
Er was eens een rijke man, die gekleed ging in purper en fijn linnen, en die elke dag weelderig feestvierde. En aan zijn poort lag een arme man [een zekere bedelaar] genaamd Lazarus, bedekt met zweren, die verlangde te worden gevoed met wat van de tafel van de rijke man viel: bovendien kwamen de honden en likten zijn zweren.

Hier zijn de bemoedigende en de beangstigende delen: in de gelijkenis sterven de twee mannen – Lazarus wordt door de engelen naar Abrahams schoot in de hemel gedragen en de rijke man lijdt in de hel. De rijke man kijkt omhoog en roept uit: “Vader Abraham, heb medelijden met mij, en zend Lazarus, opdat hij de punt van zijn vinger in water dompelt en mijn tong verkoelt; want ik word gekweld in deze vlam.” Maar het is te laat; de keuzes die we maken over waar we in dit leven van houden, worden de vaste gesteldheid van onze ziel voor de eeuwigheid. Het is niet zo dat de rijke man van de hemel naar de hel is gegaan en Lazarus van de hel naar de hemel – hun toestand vlak na de dood was de onthulling van de geestelijke toestand van hun ziel in dit leven – van hoezeer ze het leven van de hemel al ervoeren nog voordat ze stierven.

De rijke man hield wel van – hij hield van mooie kleding en lekker eten, en van het mooie huis dat hij had, met een omheining eromheen om het te beschermen. Hij hield van zichzelf, hoewel niet van zijn volledige menselijke natuur, niet van datgene wat Gods beeld is. Maar hij hield niet van zijn naaste. Gods liefde die van boven op hem neerdaalde, die een verlangen in zijn hart was geplaatst om hem naar God te leiden, was alleen op zichzelf gericht en op de liefde voor deze wereld. De rijke man bracht zichzelf in dit leven in een toestand van kwelling, en toen hij stierf, werd die kwelling onthuld.

Door zich alleen te richten op lichamelijk comfort, wist de rijke man niets van het geestelijke leven, dat zich voedt met liefde voor God en de naaste, de rijkdommen van de hemel die onuitputtelijk zijn, en dat nog rijker wordt naarmate het die voeding deelt. Jezus zei eens tegen zijn discipelen: “Mijn voedsel is de wil van mijn Vader te doen,” [Johannes 4] en Gods wil is liefhebben.

In de gelijkenis vraagt de rijke man in de hel of iemand zijn broers wil gaan waarschuwen, zodat zij niet terechtkomen waar hij is. Abraham antwoordt dat als zij de Wet en de Profeten niet geloven, die samengevat worden in de grote geboden om God en de naaste lief te hebben, dan zullen geen wonderen of grote tekenen hen ervan overtuigen God lief te hebben.

Misschien kende de rijke man de God van Israël wel en geloofde hij er op een gegeven moment in, maar koos hij er nooit voor om de geboden te gehoorzamen. Maar als wij in liefde naar buiten treden, in gehoorzaamheid aan Gods oproep om onze naaste lief te hebben, krijgen we geestelijke kracht, zegt de heilige Johannes, en groeit de liefde in ons; ons hart wordt vergroot om grotere ontvangers van liefde te zijn. “Als we elkaar liefhebben, woont God in ons, en is zijn liefde in ons volmaakt; want Hij heeft ons zijn Geest gegeven.”

De rijke man wordt ons gegeven als een voorbeeld van wie we niet moeten navolgen. Maar waarom geeft Jezus ons Lazarus als een goed voorbeeld om na te volgen? Wat is de deugd van Lazarus die aan de drempel van de rijke man wacht? Waarom is dit het uitgangspunt van de Drievuldigheidstijd? En zijn wij zo?

Lazarus erkende zijn behoeftigheid, zijn behoefte aan liefde van zijn naaste.

Als we deze ladder naar God willen beklimmen, beginnen we met het erkennen van onze armoede, onze behoefte aan liefde van anderen, en onze totale afhankelijkheid, onze behoefte aan Gods liefde:

Hierin is liefde, niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon heeft gezonden om de verzoening voor onze zonden te zijn… Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad.

Nog meer dan onze behoefte om te vertrouwen op de liefde van onze naaste, is er de noodzaak om te vertrouwen op Gods liefde. Als we willen opstijgen naar de hoogten van de hemel, beginnen we met wachten aan Zijn poorten. We beginnen met het verlangen naar de kruimels die van de tafel van onze Meester vallen. Er is een diepe nederigheid, een totale afhankelijkheid, die onze reis naar boven moet begeleiden.

We kennen die liefde in het gelaat van Jezus Christus – we kennen die door Zijn leven, dood, opstanding en hemelvaart (die we in de eerste helft van dit kerkelijk jaar voor ogen hebben gehouden). En we blijven dicht bij Jezus, nu met uitgestrekte handen – afhankelijk, Zijn geschreven Woord ontvangend, het Woord ontvangend dat zichtbaar wordt in de sacramenten, vervuld van die liefde en bewogen tot liefde.

[bijv. als student aan het Wycliffe College]

We zijn hier vanochtend deels gekomen omdat we op iets meer wachten. We zijn bedelaars van Gods genade. Als we eerlijk zijn, erkennen we dat we zweren hebben die aardse medicijnen niet kunnen genezen – een leven lang wonden die we onszelf hebben toegebracht en wonden die anderen ons hebben toegebracht. En we staan aan de poorten van een grote stad, de hemelse stad.

God is de Ware Rijke Man bij die grootste poort – want alle dingen zijn van Hem! Maar God houdt het niet allemaal voor Zichzelf. God is door de poort onze wereld binnengegaan in Jezus Christus om te delen uit Zijn overvloed, om onze wonden te verbinden, om ons te voeden en om ons thuis te brengen. God zal ons hier vanmorgen voeden en genezen met Zijn eigen leven.

En Jezus laat ons zien, terwijl we rijk worden in genade, hoe we moeten zijn. We moeten die genade, die liefde met anderen delen. Degenen onder ons die al jaren christen zijn, kunnen de rijkdom vergeten die we hebben in de kennis van het Evangelie; degenen die pas bekeerd zijn, zien dit soms beter en herinneren ons eraan hoe prachtig deze gave is. Kees, een recent bekeerde, sprak zich tijdens onze algemene vergadering uit: hoe zit het met evangelisatie op straat? En we geven hier gevolg aan – sommigen hebben deze gave. En ieder van ons kan zich afvragen: hoe zit het met evangelisatie in elke ontmoeting in ons leven: met onze partner, met onze kinderen, met onze collega’s, met onze ontmoetingen met vreemden in ons dagelijks leven?

Als we verder willen reizen in het goddelijke leven, zijn we geroepen om de liefde die Jezus ons heeft getoond, zelfs al zijn het slechts kruimels van onze tafels, te delen met onze naaste – in de eerste plaats vanuit onze geestelijke overvloed. We moeten buiten onze comfortzone treden, een risico nemen in onze dagelijkse ontmoetingen met mensen, en in liefde naar buiten treden zoals God dat doet. Niet alleen zij, maar ook wij zullen veranderen.

Johannes zegt het eenvoudig:

Geliefden, als God ons zo heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben.
Hierin [het uitgaan] is Gods liefde in ons volmaakt.

Amen +