Dreams and Visions

[in het Nederlands hieronder]

 

By Fr Jean Celestin Ngoma

 

Revelation 4:1-11       St John 3:1-15

 

For the LORD provides for those He loves,
while they are asleep (Psalms 127:2 GNBUK)

 

Dreams and Visions

Using Lectio Divina, we come across two types of meetings in today’s readings:
Here is Nicodemus, who comes to Jesus at night before sleep.
Here is John the Apostle, contemplating and “meeting” spiritual realities in a lively vision. The two meetings, one spiritual and the other physical, are somewhat related in terms of timing, method, and rationale.

The timing…
Nicodemus comes to Jesus just before sleeping time. This is what existentialists would say is the time when we get ready to withdraw from "being" and undo the day's fatigue.

Nicodemus met our Lord Jesus at the time we prepare ourselves to step back and give up control, surrendering our human bodies to God while expecting His divine nightly blessings, and we pray: Father, into your hands I commit my spirit ( Luke 23:46).

What is it you want us to understand, Lord? Is it the limits of human logic and intellect?

There is a theological truth hidden in the context or timing of these two stories in today's readings. God often comes to our rescue at the “nights” of our lives, when we are no longer able to help ourselves and commend everything into God’s hands. This echoes the ancient Song of Ascents: “For the Lord provides for those he loves, while they are asleep” (Psalm 127:2, GNT).

The method…
In today’s Gospel, we see Nicodemus trying to use strict human logic to understand spiritual rebirth. He asks how an adult can go back into a mother's womb. Nicodemus is intellectually restless, trapped by the limitations of human logic. By contrast, in the Epistles, Saint John communicates through an enlightened spiritual vision, not through intellect or human logic alone. This reveals a vital truth in our ascension towards heavenly life: rationality is simply not enough. In God’s kingdom, we sometimes have to surrender our human logic or our intellectualism.

Today, we will recite the Athanasian Creed. This creed is a wonderful gift because the aim of the words we repeat in the Athanasian Creed is to help us know God better. It is not a head game, but an invitation to personally meet and experience the love among the three persons of the Trinity. God gave us a mind to understand the mystery of His love for us, but human logic or mind alone cannot save us. Reason is the bridge; a personal relationship with God is the destination. An invitation for us to move from the head to the heart; another method.
How does this reality permeate today’s readings?

We actually don't know if John the Apostle had his visions at night. The Book of Revelation does not explicitly specify that. The only clue we get is in chapter 1:10, where John mentions: “I was in the Spirit on the Lord’s day, echoing Sunday, the day of rest, tranquillity, and renewal.

Let us allow ourselves to think about John for a moment. By this point in his life, he’s in his nineties, exiled on the island of Patmos, and living out his days in a cave. By any worldly standard, his productive years were long gone. The world would say that he was finished. Yet, it was right there, in the middle of that forced isolation, that God handed him these incredible visions.

Today’s epistle begins with the words, “After this”. This echoes all the suffering and isolation John had endured before his visions. John was worried about the fractured state of the world and the survival of the persecuted Church. Today, he would be deeply worried about the potential schism in the Church, the war in the Middle East. Was John trying to manufacture a sense of peace within his own mind, only to discover through the apocalypse that he was not in control; God was?

******

What about us, Lord? How are you breaking into our ordinary life in this Trinity season? How are you revealing yourself to us, Lord?

The Apocalypse does not leave us there in the blue, in an ever-ceasing dark or fear of beasts and strange creatures. The book of the Apocalypse reassures us that everything will come to pass, and we will live in the tranquillity of God’s presence one day. Consider this: in the beginning, in v. 6, Saint John already gives us the result of his visions. It reads: before the throne, there was,8 as it were ( in Genesis, everything was good) a sea of glass, like crystal (cf. Revelation 4:6). And at the end, it reads: “The first heaven and the first earth had passed away, and the sea was no more” (Revelation 21:1).

The apocalyptic vision of John reminds us that the Lord does not leave us stranded in the dark of apocalyptic imagery. We are reminded in this book that God is breaking into our ordinary lives, into your life, by a persistent intrusion of His grace.

The movement of the Trinity, as viewed by Saint John here, is not a mere return to ordinary life (our crystal-like peace), but to a completely transformed reality, a completely renewed ordinary life of virtues, enriched by God’s grace and lived in the tranquilities of God's presence(the sea was no more).

Here comes the importance of visions and spiritual dreams, and see how they may completely change how we view our “ordinary life.” In the ancient world and in the African world as well, dreams are not escapes from reality or a mere process of what happened in our lives or during the day. Instead, they can become our personal “apocalypse”, or a revelation: a way to uncover the true nature of our faith journey and realities.

******

A few months ago, I had a deeply vivid dream. I was travelling with other Anglican vocational candidates in a familiar African-style truck when I was suddenly dispatched to a small, poor African church. There, to my surprise, I co-organised a Sunday service with my late friend, Father Richard Mutuku, a Roman Catholic Priest. I was blessed by the gift of concelebration and felt entirely welcomed by him, experiencing a kind of spiritual validation of my future Anglican priestly identity.

On our way back, I stopped to support a widow and a struggling family. Suddenly, I became separated from the group. I found myself instantly transported into the noisy, vibrating reality of a European city. The ringing of my phone and the voice of an angry customer on the phone pulled me back into my daily work routine. I tried to reach out to friends for assistance, but I remained isolated, unable to reconnect with the truck or the rest of the group.

When I woke up, I sought the guidance of a senior priest to help unveil the spiritual meaning of this experience. I believe that Christian dreams are not meant to be stored in isolation; they are meant to be unveiled within the community.

The very word apocalypse does not mean storing; it means disclosure, the unveiling of hidden truths.

******

In terms of my dream. It is God himself, through my unconscious mind, who is helping me process the journey of transition I am making, in this case, using the familiar African-style truck. God is making me feel comfortable using a familiar experience.

I have embarked on a journey. My dream echoes a heavenly and friendly invitation in Revelation 4:1: (you, Jean) “Come up here, jump in the truck. That dream of mine was also a kind of “holy moment of disruption”, or a call to embrace the paradoxical movement of the Trinity season. A call to move, to descend. As we heard in the gospel. Jesus was the first one to descend. The descent that allows us to ascend into the life of the Trinity. The movement of the Trinity season does not let us stay up there like the disciples during Ascension, staring at Jesus going to heaven. Trinity season for me means to descend, going back to the truck. It is a call to go back to what I have been ordained to do, go back down into the noisy European city, to the angry and “hungry customers on the phone”. A reminder for me as a priest to act as a conductor, to arrange this noise within the European busy city, and, with God’s help, transform this noise into meaningful harmony, order, and beauty when possible( cf. Cocksworth).

My dream echoes that common priesthood is not just found in the "heavenly" liturgy of the church building, but in the "noise" and "poverty" of the world, where people are hungry and lost. This could somehow mean how I got somehow disconnected from those who were travelling with me.

My gift to the single mother echoes a constellation of biblical ideas around giving, sacrifice, the widow of Nain , and the talents. Yet, my vivid dream did not bring immediate, easy peace, even after giving alms to the least fortunate. Instead, it awakened a kind of fear within me. This fear echoes the awe-inspiring and terrifying elements of the Apostle John’s visions on Patmos. Far from being a negative emotion, this fear may represent the fear of the Lord, the painful transition of the Trinity season, and a life of virtue.

My gift to the single mother in my dream is also a call for me to speak this language of suffering, both as a priest and as a Christian. The world would be a better place if we balanced the language of love and suffering with the language of human logic and rationality. After all, as Paul Prather reminds us, we are all fluent in the language of pain, but not every human being is fluent in the language of reason.

******

My dear brothers and sisters in Christ, John's visions teach us today that when you are intellectually restless, trapped by the limitations of human logic, God will provide answers to your questions in your prayers, almsgiving and dreams. Sometimes, you have only to be silent and let Him provide even while you sleep.

The Eucharist, our consolation, far beyond memorised prayers, empower us to "stay the course" during our desolation.

In this sacrament, God takes the chaotic fragments of our ordinary routine, slowly and sometimes painfully stitching them back together. He heals our wounds

In this sacrament, God feeds us and fulfils His promises from the Exodus: “The Lord will fight for you, and you have only to be silent”. (Exodus 14:14).

Amen +

 

 

 

---

 

 

Openbaring 4:1-11       S Johannes 3:1-15

 

Want de Heer zorgt voor hen die Hij liefheeft,
terwijl zij slapen (Psalmen 127:2 GNBUK)

 

Dromen en visioenen

Door middel van Lectio Divina komen we in de lezingen van vandaag twee soorten ontmoetingen tegen:

Hier is Nicodemus, die ‘s nachts voor het slapengaan naar Jezus komt.

Hier is de apostel Johannes, die in een levendig visioen nadenkt over en 'ontmoet’ met spirituele realiteiten. De twee ontmoetingen, de ene spiritueel en de andere fysiek, zijn enigszins verwant wat betreft timing, methode en grondgedachte.

De timing…

Nicodemus komt naar Jezus vlak voor het slapengaan. Dit is wat existentialisten zouden noemen het moment waarop we ons klaarmaken om ons terug te trekken uit het ‘zijn’ en de vermoeidheid van de dag van ons af te werpen.

Nicodemus ontmoette onze Heer Jezus op het moment dat we ons voorbereiden om een stap terug te doen en de controle los te laten, ons menselijk lichaam aan God over te geven terwijl we Zijn goddelijke nachtelijke zegeningen verwachten, en we bidden: Vader, in Uw handen beveel ik mijn geest (Lucas 23:46).

Wat wilt U dat wij begrijpen, Heer? Zijn het de grenzen van de menselijke logica en het intellect?

Er schuilt een theologische waarheid in de context of de timing van deze twee verhalen in de lezingen van vandaag. God komt ons vaak te hulp in de “nachten” van ons leven, wanneer we onszelf niet langer kunnen helpen en alles in Gods handen leggen. Dit sluit aan bij het oude Lied der Opstigningen: “Want de Heer zorgt voor hen die Hij liefheeft, terwijl zij slapen” (Psalm 127:2, GNT).

De methode…

In het evangelie van vandaag zien we hoe Nicodemus probeert spirituele wedergeboorte te begrijpen met strikte menselijke logica. Hij vraagt hoe een volwassene terug kan keren in de schoot van zijn moeder. Nicodemus is intellectueel onrustig, gevangen in de beperkingen van de menselijke logica. Daarentegen communiceert de heilige Johannes in de brieven vanuit een verlicht spiritueel inzicht, niet alleen via het intellect of de menselijke logica. Dit onthult een essentiële waarheid in onze opstijging naar het hemelse leven: rationaliteit is simpelweg niet genoeg. In Gods koninkrijk moeten we soms onze menselijke logica of ons intellectualisme opgeven.

Vandaag zullen we het Athanasianum reciteren. Dit credo is een prachtig geschenk, omdat het doel van de woorden die we in het Athanasianum herhalen, is om ons te helpen God beter te leren kennen. Het is geen denkspel, maar een uitnodiging om persoonlijk de liefde tussen de drie personen van de Drie-eenheid te ontmoeten en te ervaren. God gaf ons een verstand om het mysterie van Zijn liefde voor ons te begrijpen, maar menselijke logica of het verstand alleen kan ons niet redden. De rede is de brug; een persoonlijke relatie met God is de bestemming. Een uitnodiging voor ons om van het hoofd naar het hart te gaan; een andere methode.

Hoe doordringt deze realiteit de lezingen van vandaag?

We weten eigenlijk niet of de apostel Johannes zijn visioenen 's nachts had. Het boek Openbaring vermeldt dat niet expliciet. De enige aanwijzing die we krijgen staat in hoofdstuk 1:10, waar Johannes vermeldt: “Ik was in de Geest op de dag des Heren, verwijzend naar de zondag, de dag van rust, kalmte en vernieuwing.

Laten we even stilstaan bij Johannes. Op dit punt in zijn leven is hij in de negentig, verbannen op het eiland Patmos, en leeft hij zijn dagen uit in een grot. Volgens elke wereldse maatstaf waren zijn productieve jaren al lang voorbij. De wereld zou zeggen dat hij afgeschreven was. Toch was het juist daar, midden in die gedwongen afzondering, dat God hem deze ongelooflijke visioenen gaf.

De brief van vandaag begint met de woorden: “Hierna”. Dit verwijst naar al het lijden en de afzondering die Johannes had doorstaan vóór zijn visioenen. Johannes maakte zich zorgen over de verscheurde toestand van de wereld en het voortbestaan van de vervolgde Kerk. Vandaag zou hij zich grote zorgen maken over de mogelijke scheuring in de Kerk en de oorlog in het Midden-Oosten.

Probeerde Johannes een gevoel van vrede in zijn eigen geest te creëren, om vervolgens door de Apocalyps te ontdekken dat hij niet de controle had; God had die?

******

Hoe zit het met ons, Heer? Hoe breekt U door in ons gewone leven in deze Drievuldigheidstijd? Hoe openbaart U Zichzelf aan ons, Heer?

De Apocalyps laat ons niet in het ongewisse, in een nooit aflatende duisternis of angst voor beesten en vreemde wezens. Het boek Openbaring verzekert ons dat alles zal gebeuren, en dat we op een dag in de rust van Gods aanwezigheid zullen leven. Bedenk dit: in het begin, in vers 6, geeft de heilige Johannes ons al het resultaat van zijn visioenen. Er staat: voor de troon was er,8 als het ware (in Genesis was alles goed) een zee van glas, als kristal (cf. Openbaring 4:6). En aan het einde staat: “De eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan, en de zee was er niet meer” (Openbaring 21:1).

Het apocalyptische visioen van Johannes herinnert ons eraan dat de Heer ons niet in het duister van apocalyptische beelden laat stranden. In dit boek worden we eraan herinnerd dat God ons gewone leven, jouw leven, binnendringt door een voortdurende inbreuk van Zijn genade.

De beweging van de Drie-eenheid, zoals hier door de heilige Johannes gezien, is niet louter een terugkeer naar het gewone leven (onze kristalachtige vrede), maar naar een volledig getransformeerde werkelijkheid, een volledig vernieuwd gewoon leven van deugden, verrijkt door Gods genade en geleefd in de rust van Gods aanwezigheid (de zee was er niet meer).

Hier komt het belang van visioenen en spirituele dromen naar voren, en zie hoe ze onze kijk op ons “gewone leven” volledig kunnen veranderen. In de antieke wereld en ook in de Afrikaanse wereld zijn dromen geen vlucht uit de werkelijkheid of louter een verwerking van wat er in ons leven of gedurende de dag is gebeurd. In plaats daarvan kunnen ze onze persoonlijke ‘apocalyps’ worden, of een openbaring: een manier om de ware aard van onze geloofsreis en de werkelijkheid te onthullen.

******

Een paar maanden geleden had ik een zeer levendige droom. Ik was op reis met andere anglicaanse roepingskandidaten in een vertrouwde vrachtwagen in Afrikaanse stijl, toen ik plotseling naar een kleine, arme Afrikaanse kerk werd gestuurd. Daar organiseerde ik tot mijn verrassing samen met mijn overleden vriend, pater Richard Mutuku, een rooms-katholieke priester, een zondagsdienst. Ik werd gezegend met de gave van de concelebratie en voelde me volledig welkom bij hem, waarbij ik een soort spirituele bevestiging ervoer van mijn toekomstige anglicaanse priesteridentiteit.

Op de terugweg stopte ik om een weduwe en een gezin in moeilijkheden te helpen. Plotseling raakte ik gescheiden van de groep. Ik bevond me in een oogwenk in de luidruchtige, bruisende realiteit van een Europese stad. Het rinkelen van mijn telefoon en de stem van een boze klant aan de lijn trokken me terug in mijn dagelijkse werkroutine. Ik probeerde vrienden om hulp te vragen, maar ik bleef geïsoleerd, niet in staat om weer contact te maken met de vrachtwagen of de rest van de groep.

Toen ik wakker werd, zocht ik de begeleiding van een oudere priester om de spirituele betekenis van deze ervaring te ontrafelen. Ik geloof dat christelijke dromen niet bedoeld zijn om in afzondering te worden bewaard; ze zijn bedoeld om binnen de gemeenschap te worden onthuld.

Het woord apocalyps betekent niet opslaan; het betekent onthulling, het blootleggen van verborgen waarheden.

******

Wat mijn droom betreft: het is God zelf, via mijn onderbewustzijn, die me helpt de overgangsreis te verwerken die ik maak, in dit geval met behulp van de vertrouwde vrachtwagen in Afrikaanse stijl. God zorgt ervoor dat ik me op mijn gemak voel door gebruik te maken van een vertrouwde ervaring.

Ik ben aan een reis begonnen. Mijn droom weerspiegelt een hemelse en vriendelijke uitnodiging in Openbaring 4:1: (jij, Jean) “Kom hierheen, spring in de vrachtwagen.” Die droom van mij was ook een soort “heilig moment van ontwrichting”, of een oproep om de paradoxale beweging van het Drievuldigheidstijdperk te omarmen. Een oproep om te bewegen, om af te dalen. Zoals we in het evangelie hoorden. Jezus was de eerste die afdaalde.

De afdaling die ons in staat stelt op te stijgen naar het leven van de Drie-eenheid. De beweging van het Drievuldigheidstijdperk laat ons niet daarboven blijven zoals de discipelen tijdens Hemelvaart, starend naar Jezus die naar de hemel gaat. Het Drievuldigheidstijdperk betekent voor mij afdalen, teruggaan naar de truck. Het is een oproep om terug te keren naar wat ik geroepen ben te doen, terug te gaan naar de rumoerige Europese stad, naar de boze en “hongerige klanten aan de telefoon”. Een herinnering voor mij als priester om als dirigent op te treden, om dit lawaai in de drukke Europese stad te ordenen en, met Gods hulp, dit lawaai waar mogelijk om te zetten in zinvolle harmonie, orde en schoonheid (cf. Cocksworth).

Mijn droom weerspiegelt dat het algemene priesterschap niet alleen te vinden is in de ‘hemelse’ liturgie van het kerkgebouw, maar ook in het ‘lawaai’ en de ‘armoede’ van de wereld, waar mensen hongerig en verdwaald zijn. Dit zou op de een of andere manier kunnen betekenen dat ik op de een of andere manier losraakte van degenen die met mij reisden.

Mijn gift aan de alleenstaande moeder weerspiegelt een constellatie van bijbelse ideeën rond geven, opoffering, de weduwe van Nain en de talenten. Toch bracht mijn levendige droom geen onmiddellijke, gemakkelijke vrede, zelfs niet na het geven van aalmoezen aan de minstbedeelden. In plaats daarvan wekte het een soort angst in mij op. Deze angst weerspiegelt de ontzagwekkende en angstaanjagende elementen van de visioenen van de apostel Johannes op Patmos. Verre van een negatieve emotie te zijn, kan deze angst de vrees voor de Heer vertegenwoordigen, de pijnlijke overgang van de Drievuldigheidstijd, en een deugdzaam leven.

Mijn geschenk aan de alleenstaande moeder in mijn droom is ook een oproep aan mij om deze taal van het lijden te spreken, zowel als priester als als christen. De wereld zou een betere plek zijn als we de taal van liefde en lijden in evenwicht zouden brengen met de taal van menselijke logica en rationaliteit. Immers, zoals Paul Prather ons herinnert, spreken we allemaal vloeiend de taal van de pijn, maar niet ieder mens spreekt vloeiend de taal van de rede.

******

Mijn geliefde broeders en zusters in Christus, de visioenen van Johannes leren ons vandaag dat wanneer u intellectueel onrustig bent, gevangen in de beperkingen van de menselijke logica, God antwoorden op uw vragen zal geven in uw gebeden, aalmoezen en dromen. Soms hoeft u alleen maar stil te zijn en Hem te laten voorzien, zelfs terwijl u slaapt.

De eucharistie, onze troost, die veel verder gaat dan uit het hoofd geleerde gebeden, geeft ons de kracht om “koers te houden” tijdens onze troosteloosheid.

In dit sacrament neemt God de chaotische fragmenten van onze dagelijkse routine en voegt ze langzaam en soms pijnlijk weer aan elkaar. Hij geneest onze wonden

In dit sacrament voedt God ons en vervult Hij Zijn beloften uit de Exodus: “De Heer zal voor jullie strijden, en jullie hoeven alleen maar stil te zijn”. (Exodus 14:14).

Amen +