Love begets Love

[in het Nederlands hieronder]

 

Acts 2:1-11       St John 14:15-27

 

Suddenly there came from heaven
a sound like a mighty rushing
wind!

 

Today is the Birthday of the Church and for three of our members, Maria-Susanna, Matteo and Luca it is the third anniversary of their birth from above, they were baptized here on Pentecost in our full immersion font… gefeliciteerd to you and gefeliciteerd to the Church!

Pentecost Sunday, today, is a kind of pivot point in the Church year: we have looked since last December at the birth, life, passion and death, resurrection and ascension of Jesus – the faith by which we are saved.  And starting next Sunday we will look at appropriating that faith, our transformation by grace, the sanctification of our souls by the Spirit.  Today we celebrate what makes that possible – the gift of the Holy Spirit.

But that first Pentecost was the pivot point in the history of the Creation. Before that day, God created all things and made humanity and it fell almost immediately; before that day there was only a longing for closeness to God.  Since that day, God has been recreating humanity, undoing the Fall; since that day He has been indwelling the hearts of believers; since that day Jesus has opened the doors to heaven.  (Jesus made a remarkable statement about John the Baptist, I tell you, among those born of women none is greater than John. Yet the one who is least in the kingdom of God is greater than he. [St Luke 7:28])  Pentecost is the pivot point in the history of the Creation.

------------

In our first reading from Acts this morning, we heard of the historical event of Pentecost.

When the day of Pentecost arrived, they were all together in one place...  

That first Pentecost for the Church, was a Jewish holiday, prescribed under the Law of Moses in Deuteronomy [16:9-12] and Leviticus [23:11].  The Feast marked the end of the barley harvest – in the holy Land, grain crops begin much earlier in the year.  So Jews gathered in Jerusalem from their dispersion around the Mediterranean with thank offerings for the harvest and offered peace and sin offerings.

Sometime between the last prophet Malachi, around 450 BC and the time of Christ, the Feast also became a celebration for Jews of the giving of the Law on Mount Sinai. [New Bible Dictionary, Pentecost]  God chose this Jewish feast day to pour out his Spirit, so Jews would see the connection between the giving of the Law on Mount Sinai, the first Covenant, and the giving of the Spirit on Mount Zion, Jerusalem, the new Covenant.

As the Law was given to restrain sin in individuals and gather Israel, God’s chosen, into one people – the Spirit is given not just to restrain but to overcome sin and to gather not only Israel, but all nations, God’s chosen, into one body, the Church.

And suddenly there came from heaven a sound like a mighty rushing wind, and it filled the entire house where they were sitting.  And divided tongues as of fire appeared to them and rested on each one of them.  And they were all filled with the Holy Spirit and began to speak in other tongues as the Spirit gave them utterance.

Moses received the Law of God in fire and smoke at the top of Mount Sinai – which struck terror into the hearts of the people – so now God gives His Spirit in wind and fire to write that Law in their hearts – to make them able to do it.  The people were not terrified this time but rather filled with overwhelming joy.  And they were moved to share that joy with all who were gathered that day for the great Feast in Jerusalem.

St Simeon the New Theologian wrote:

The power of the Holy Spirit, … does not appear visibly in the form of fire, nor does it come with a loud sound like a violent wind - for this happened only in the time of the Apostles for the sake of the unbelievers. Instead, it is seen spiritually in the form of spiritual light, and comes with all calm and joy.

------------

In our Gospel this morning Jesus told the disciples, and tells us here today, how we can receive this same Spirit of “calm and joy”.

Jesus told the disciples in the upper room on the night he was betrayed, that he was leaving them.  But, he says, “I will not leave you as orphans; I will come to you.”

The Holy Spirit is the Spirit of Jesus Christ.  The Spirit is Jesus’ way of coming to us now.

Jesus makes very clear that the way we will receive His Spirit.  He says it three times in this short Gospel passage.

If you love me, you will keep my commandments.  And I will ask the Father, and he will give you another Helper, to be with you for ever.

Whoever has my commandments and keeps them, he it is who loves me. And he who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him.

If anyone loves me, he will keep my word, and my Father will love him, and we will come to him and make our home with him.

We must be in love with Jesus if we are to receive His Spirit.  And true love for Jesus is shown by our obedience to His commandments – to love God with all that we are and to love our neighbours as ourselves.  And it reveals itself in very practical ways: to love our enemies; to forgive those who persecute us; to pray; to teach all nations; to do this in remembrance of him…all the things he has commanded us.  Until we are willing to do these things, we cannot expect the greater infilling of our souls with the Holy Spirit.

But there is a catch 22:  we will receive this Spirit when we love Jesus and follow His commandments, but to love Jesus we need His Spirit, and to follow His commandments we need his Spirit!  How can this come about?

In the passage after today’s reading from Acts, Peter goes out of the room to give his first sermon to the crowds gathered from around the Mediterranean world.  He tells them about Jesus – his life, death, resurrection and ascension.  The people when they heard it were cut to the heart and said to Peter and the apostles – “What shall we do?”

And Peter said,

“Repent and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the forgiveness of your sins, and you will receive the gift of the Holy Spirit.  The promise is for you and for your children…”

Our love is weak, but we can turn in faith to Jesus and be baptized – and we are promised this Gift – the Holy Spirit.  If we were baptised as children, even if we walked away for years, we are promised that we did receive this Gift.  The greater infilling of our souls with the Holy Spirit, with the Spirit of Christ, comes as we turn to Him and love him, keeping his commandments.  It is a spiralling ascent – greater obedience to Christ brings forth a greater infilling with the Spirit and that greater infilling leads us to greater love and desire to be obedient and so on.  By willing and knowing and loving, we are taken up into the life of God.  It started with the Spirit prompting us, inspiring our love, our turning to Jesus, and it is strengthened as we cooperate with the grace, the love, that is given.  Our response, is the tipping of our wings to remain in the updraft, as I spoke of last Sunday.

Our life of sanctification, of being made holy by the Holy Spirit, takes time.

Over time, the Spirit brings about a unity within us – so the internal battle we experience to do what is good, we are enabled to actually do – we have less and less conflict within as we obey.  And the Spirit brings about a greater unity between us, with others in the Church, as we practice forbearance and forgiveness, and authentic love of our neighbour.

Pentecost is not once for all but something ongoing, as one Orthodox theologian writes:

This holy mystery is realized continually in the Church of Christ and because of this the Church is really a continuous Pentecost.... From Holy Pentecost… every God-like soul in the Church of Christ is an incombustible bush which continuously burns and is inflamed with God and has a fiery tongue within it.

    [(St.) Fr. Justin Popovich, Orthodox Faith and Life in Christ.]

The Holy Spirit’s work in us is ‘ecstatic’.  It was shown in the fiery flames on Pentecost, and it leads us to expect dreams and visions, miracles and wonders, zealous love, and charismatic gifts of healing and tongues, discerning of spirits and wisdom.  The charismatic movement within the Church reminds us of this, when we forget.  We are to continually expect the unexpected, to be attentive to new possibilities, to new adventure, to being surprised, to being spoken to in our prayer – there is no same old same old…

But that charism must be deeply rooted in the Word of God and our Tradition or it becomes unhinged and even arrogant.  (I have seen some of its excesses.)  Fr Crouse’s writes:

Today’s Gospel reminds us that the Spirit of Pentecost is the Spirit of Truth – the truth revealed in God’s commandments; and that those commandments are the real measure of our opinions and our feelings: “He that has my commandments, and keeps them, he it is that loves me”. Pentecost is a festival of religious ecstasy, certainly, a time of dreams and visions; but the Spirit of Pentecost is also the spirit of “right judgements”. The Spirit is expressed and comes to fruition in us by our obedience to God’s commandments.  [Sermon for Pentecost]

Right after Peter told the gathered crowds how to receive the Spirit, we are told that three thousand were added to the Church that day and the newly baptised all with one accord devoted themselves “to the apostles’ teaching and fellowship, and in breaking of bread, and in prayers”. [Acts 2:42]

And this is what we are doing today.  Our love for Jesus is reflected in our obedience to His commands: listening to the apostles’ teaching (we’ve just heard from St Luke and St John), we have gathered with one another for worship and fellowship because in that fellowship we are inspired and encouraged, and we will soon together offer prayer for the Church, the world, and ourselves, and then we will break bread – celebrate the holy mysteries of Christ’s Body and Blood as He commanded us to “do this, in remembrance of me”.  These are signs of our obedience out of love…

Let us prepare ourselves now, through repentance and faith…and Jesus promises

I will ask the Father, and he will give you another Helper, to be with you for ever.

and I will love [you] and manifest myself to [you].

and my Father will love [you], and we will come to [you] and make our home with [you].

Amen +

 

 

 

 

---

 

 

Handelingen 2:1-11       S Johannes 14:15-27

 

Plotseling klonk er vanuit de hemel
een geluid als van een hevige, stormachtige
wind!

 

Vandaag is het de verjaardag van de Kerk en voor drie van onze leden, Maria-Susanna, Matteo en Luca, is het de derde verjaardag van hun wedergeboorte; zij werden hier op Pinksteren gedoopt in ons onderdompelingsdoopvont… gefeliciteerd aan jullie en gefeliciteerd aan de Kerk!

Pinksterzondag, vandaag, is een soort scharnierpunt in het kerkelijk jaar: sinds afgelopen december hebben we gekeken naar de geboorte, het leven, het lijden en de dood, de opstanding en de hemelvaart van Jezus – het geloof waardoor wij gered worden. En vanaf aanstaande zondag zullen we kijken naar het ons eigen maken van dat geloof, onze transformatie door genade, de heiliging van onze zielen door de Geest. Vandaag vieren we wat dat mogelijk maakt – de gave van de Heilige Geest.

Maar die eerste Pinksterdag was het keerpunt in de geschiedenis van de Schepping. Vóór die dag schiep God alle dingen en maakte Hij de mensheid, en die viel vrijwel onmiddellijk; vóór die dag was er alleen een verlangen naar nabijheid bij God. Sinds die dag is God bezig de mensheid te herscheppen, de Zondeval ongedaan te maken; sinds die dag woont Hij in de harten van gelovigen; sinds die dag heeft Jezus de deuren naar de hemel geopend. (Jezus deed een opmerkelijke uitspraak over Johannes de Doper: Ik zeg u, onder degenen die uit vrouwen geboren zijn, is niemand groter dan Johannes. Maar degene die de kleinste is in het koninkrijk van God, is groter dan hij. [Lukas 7:28]) Pinksteren is het scharnierpunt in de geschiedenis van de schepping.

------------

In onze eerste lezing uit de Handelingen van vanmorgen hoorden we over de historische gebeurtenis van Pinksteren.

Toen de dag van Pinksteren aanbrak, waren zij allen bijeen op één plaats...

Dat eerste Pinksteren voor de Kerk was een Joodse feestdag, voorgeschreven onder de Wet van Mozes in Deuteronomium [16:9-12] en Leviticus [23:11]. Het feest markeerde het einde van de gerstoogst – in het Heilige Land begint de graanoogst veel eerder in het jaar. Dus kwamen Joden vanuit hun verspreiding rond de Middellandse Zee in Jeruzalem bijeen met dankoffers voor de oogst en brachten zij vredes- en zondoffers.

Ergens tussen de laatste profeet Maleachi, rond 450 v.Chr., en de tijd van Christus, werd het feest voor Joden ook een viering van de wetgeving op de berg Sinaï. [New Bible Dictionary, Pinksteren] God koos deze Joodse feestdag om zijn Geest uit te storten, zodat Joden het verband zouden zien tussen de gave van de Wet op de berg Sinaï, het eerste Verbond, en de gave van de Geest op de berg Sion, Jeruzalem, het nieuwe Verbond.

Zoals de Wet werd gegeven om de zonde in individuen te beteugelen en Israël, Gods uitverkorenen, tot één volk te verzamelen – zo wordt de Geest niet alleen gegeven om de zonde te beteugelen, maar ook om deze te overwinnen, en om niet alleen Israël, maar alle volken, Gods uitverkorenen, tot één lichaam, de Kerk, te verzamelen.

En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een hevige, stormende wind, en dat vulde het hele huis waar zij zaten. En er verschenen voor hen tongen als van vuur, die zich op ieder van hen neerzetten. En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen in andere talen te spreken, zoals de Geest hun gaf uit te spreken.

Mozes ontving de Wet van God in vuur en rook op de top van de berg Sinaï – wat de harten van het volk met schrik vervulde – dus nu geeft God Zijn Geest in wind en vuur om die Wet in hun harten te schrijven – om hen in staat te stellen die na te leven. Het volk was deze keer niet doodsbang, maar juist vervuld van overweldigende vreugde. En zij werden ertoe bewogen die vreugde te delen met allen die die dag bijeen waren voor het grote Feest in Jeruzalem.

De heilige Simeon de Nieuwe Theoloog schreef:

De kracht van de Heilige Geest, … verschijnt niet zichtbaar in de vorm van vuur, noch komt zij met een luid geluid als een hevige wind – want dit gebeurde alleen in de tijd van de apostelen ter wille van de ongelovigen. In plaats daarvan wordt zij geestelijk gezien in de vorm van geestelijk licht, en komt zij met alle kalmte en vreugde.

------------

In ons evangelie van vanmorgen vertelde Jezus de discipelen, en vertelt Hij ons hier vandaag, hoe wij dezezelfde Geest van “rust en vreugde” kunnen ontvangen.

Jezus vertelde de discipelen in de bovenzaal op de avond dat Hij werd verraden, dat Hij hen zou verlaten. Maar, zegt Hij, “Ik zal jullie niet als wezen achterlaten; Ik zal naar jullie toe komen.”

De Heilige Geest is de Geest van Jezus Christus. De Geest is de manier waarop Jezus nu tot ons komt.

Jezus maakt heel duidelijk op welke manier we Zijn Geest zullen ontvangen. Hij zegt het drie keer in deze korte evangelietekst.

Als jullie Mij liefhebben, zullen jullie Mijn geboden onderhouden. En Ik zal de Vader vragen, en Hij zal jullie een andere Helper geven, om voor altijd bij jullie te zijn.

Wie mijn geboden heeft en ze onderhoudt, die is het die Mij liefheeft. En wie Mij liefheeft, zal door mijn Vader bemind worden, en Ik zal hem liefhebben en Mij aan hem openbaren.

Als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden, en mijn Vader zal hem liefhebben, en wij zullen tot hem komen en bij hem wonen.

We moeten verliefd zijn op Jezus als we Zijn Geest willen ontvangen. En ware liefde voor Jezus blijkt uit onze gehoorzaamheid aan Zijn geboden – God lief te hebben met heel ons wezen en onze naasten lief te hebben als onszelf. En het openbaart zich op heel praktische manieren: onze vijanden liefhebben; degenen vergeven die ons vervolgen; bidden; alle volken onderwijzen; dit doen ter nagedachtenis aan Hem… alle dingen die Hij ons heeft geboden. Zolang we niet bereid zijn deze dingen te doen, kunnen we niet verwachten dat onze ziel in grotere mate met de Heilige Geest wordt vervuld.

Maar er is een catch-22: we zullen deze Geest ontvangen als we Jezus liefhebben en Zijn geboden volgen, maar om Jezus lief te hebben hebben we Zijn Geest nodig, en om Zijn geboden te volgen hebben we Zijn Geest nodig! Hoe kan dit gebeuren?

In het gedeelte na de lezing van vandaag uit Handelingen gaat Petrus de kamer uit om zijn eerste preek te houden voor de menigte die uit de hele mediterrane wereld is samengekomen. Hij vertelt hen over Jezus – zijn leven, dood, opstanding en hemelvaart. Toen de mensen dit hoorden, werden ze diep in hun hart geraakt en zeiden ze tegen Petrus en de apostelen: “Wat moeten we doen?”

En Petrus zei:

“Bekeert u en laat u allen dopen in de naam van Jezus Christus tot vergeving van uw zonden, en u zult de gave van de Heilige Geest ontvangen. De belofte is voor u en voor uw kinderen…”

Onze liefde is zwak, maar we kunnen ons in geloof tot Jezus wenden en ons laten dopen – en ons is deze Gave beloofd – de Heilige Geest. Als we als kinderen gedoopt zijn, zelfs als we jarenlang zijn afgedwaald, is ons beloofd dat we deze Gave wel degelijk hebben ontvangen. De grotere vervulling van onze ziel met de Heilige Geest, met de Geest van Christus, komt wanneer we ons tot Hem wenden en Hem liefhebben, en Zijn geboden onderhouden.

Het is een spiraalvormige opstijging – grotere gehoorzaamheid aan Christus brengt een grotere vervulling met de Geest voort en die grotere vervulling leidt ons tot grotere liefde en verlangen om gehoorzaam te zijn, enzovoort. Door te willen, te weten en lief te hebben, worden we opgenomen in het leven van God. Het begon met de Geest die ons aanspoorde, onze liefde inspireerde, ons tot Jezus deed keren, en het wordt versterkt naarmate we meewerken met de genade, de liefde, die gegeven wordt. Onze reactie is het kantelen van onze vleugels om in de opwaartse luchtstroom te blijven, zoals ik afgelopen zondag heb gezegd.

Ons leven van heiliging, van geheiligd worden door de Heilige Geest, kost tijd.

Na verloop van tijd brengt de Geest eenheid in ons teweeg – zodat we de innerlijke strijd die we ervaren om het goede te doen, daadwerkelijk kunnen doen – we hebben steeds minder innerlijk conflict naarmate we gehoorzamen. En de Geest brengt een grotere eenheid tussen ons tot stand, met anderen in de Kerk, naarmate we ons oefenen in verdraagzaamheid en vergeving, en in authentieke naastenliefde.

Pinksteren is niet eenmalig, maar iets voortdurends, zoals een orthodoxe theoloog schrijft:

Dit heilige mysterie wordt voortdurend gerealiseerd in de Kerk van Christus en daarom is de Kerk in werkelijkheid een voortdurend Pinksteren.... Vanaf het Heilige Pinksteren… is elke goddelijke ziel in de Kerk van Christus een onbrandbare struik die voortdurend brandt en ontvlamt met God en een vurige tong in zich heeft.

[(St.) Fr. Justin Popovich, Orthodox Faith and Life in Christ.]

Het werk van de Heilige Geest in ons is ‘extatisch’. Het kwam tot uiting in de vurige vlammen op Pinksteren, en het doet ons dromen en visioenen, wonderen en wonderbaarlijke gebeurtenissen, vurige liefde en charismatische gaven van genezing en tongentaal, onderscheiding van geesten en wijsheid verwachten. De charismatische beweging binnen de Kerk herinnert ons hieraan, wanneer we het vergeten. We moeten voortdurend het onverwachte verwachten, alert zijn op nieuwe mogelijkheden, op nieuwe avonturen, op verrassingen, op het feit dat er tot ons wordt gesproken in ons gebed – er is geen ‘altijd hetzelfde’…

Maar dat charisma moet diep geworteld zijn in het Woord van God en onze Traditie, anders raakt het uit balans en wordt het zelfs arrogant. (Ik heb de uitwassen ervan gezien.) Fr. Crouse schrijft:

Het evangelie van vandaag herinnert ons eraan dat de Geest van Pinksteren de Geest van de Waarheid is – de waarheid geopenbaard in Gods geboden; en dat die geboden de ware maatstaf zijn voor onze meningen en onze gevoelens: “Wie mijn geboden heeft en ze onderhoudt, die is het die Mij liefheeft”. Pinksteren is zeker een feest van religieuze extase, een tijd van dromen en visioenen; maar de Geest van Pinksteren is ook de geest van “rechtvaardige oordelen”. De Geest komt in ons tot uitdrukking en tot bloei door onze gehoorzaamheid aan Gods geboden. [Preek voor Pinksteren]

Vlak nadat Petrus de verzamelde menigte had verteld hoe zij de Geest konden ontvangen, wordt ons verteld dat er die dag drieduizend mensen aan de Kerk werden toegevoegd en dat de pasgedoopten zich allen eensgezind toewijdden “aan de leer van de apostelen en de gemeenschap, en aan het breken van het brood en de gebeden”. [Handelingen 2:42]

En dat is wat wij vandaag doen. Onze liefde voor Jezus komt tot uiting in onze gehoorzaamheid aan Zijn geboden: luisteren naar de leer van de apostelen (we hebben zojuist gehoord van de heilige Lucas en de heilige Johannes), we zijn bijeengekomen voor de eredienst en de gemeenschap, omdat we in die gemeenschap geïnspireerd en bemoedigd worden, en we zullen straks samen bidden voor de Kerk, de wereld en onszelf, en daarna zullen we het brood breken – de heilige mysteriën van het Lichaam en Bloed van Christus vieren, zoals Hij ons heeft opgedragen: “Doe dit tot mijn gedachtenis”. Dit zijn tekenen van onze gehoorzaamheid uit liefde…

Laten we ons nu voorbereiden, door berouw en geloof… en Jezus belooft

Ik zal de Vader vragen, en Hij zal jullie een andere Helper geven, om voor altijd bij jullie te zijn.

en Ik zal [jullie] liefhebben en Mijzelf openbaren aan [jullie].

en Mijn Vader zal [jullie] liefhebben, en wij zullen naar [jullie] komen en bij [jullie] wonen.

Amen +