You also will bear witness

[in het Nederlands hieronder]

 

1 St Peter 4:7-10       St John 15:26f

When the Helper comes…
he will bear witness about me.
And you also will bear witness.

 

Yesterday many of us were blessed to be a part of a large service of worship at Sint Ansfriduskerk in Amersfoort, of about 300 people, to witness two people baptized and thirty-two people confirmed, including from our congregation, Camille, Belinda and Erik.  They desired to make a public profession of their faith and to be strengthened by the Holy Spirit, through prayer and the laying on of hands by the Bishop, to follow more closely and bear witness in their lives to Jesus Christ.  It was a glorious day!  For those of us who were there, you probably agree we continue to feel lifted by it.

This morning in the Church year we remember an in-between time – between the Ascension of Jesus and Pentecost.  The Ascension is when Jesus, after his Resurrection, went up bodily into heaven before the eyes of the Apostles, which we celebrated last Thursday.  Pentecost, was when the Holy Spirit was first poured out, which we will celebrate next Sunday – it is the birthday of the Church.

The ascension of Jesus was the completion of all his works on earth – his birth, his life of teaching and miracles, his passion and death, and his resurrection.  The Ascension of Jesus to be seated at the right hand of the Father – is a picture of Jesus’ earthly work completed, and that he might begin His rule over the earth from heaven.

But that rule began on earth at Pentecost.  His rule began to happen then and happens now, one person at a time.  As the Spirit is poured on us through faith and baptism.

When two people fall in love with each other, they begin to think about what the other is thinking.  As we come to love Jesus, His grace lifts our thoughts and moves our hearts to care about eternal things – righteousness, holiness, Truth, Wisdom, Love.  Because we are joined to Jesus by His Spirit, our ascension becomes the most natural thing possible.

St. Augustine from the 4th century describes it in his autobiography (the Confessions). He says:

A body inclines by its own weight towards the place that is fitting for it.  Weight does not always tend towards the lowest place, but the one which suits it best, for though a stone falls, a flame rises. If oil is poured into water it rises to the surface, but if water is poured on to oil, it sinks below the oil…  In my case, love is the weight by which I act…I am drawn by love. By your Gift, [his name for the Holy Spirit], we are set aflame and borne aloft…It is your fire, your good fire [within us], that sets us aflame and carries us upward. [xiii, 9]

The love from God in us makes us ascend – lifts us upwards.  We are simply to allow ourselves to be captured by that love.

Have you seen a seagull or an eagle carried upwards in an updraft.  I don’t know if you’ve seen this phenomena – it happens when the weather conditions are right – the air is warmed next to the earth when the sun is hot and then it forms channels because it is lighter than the cool air above it, so it flows upwards in places and the birds take advantage to be lifted really high.  We too can be lifted by love.  But strangely, the truth is, we often are actively fighting against love’s impulses to ascend, to go up.

------------

St. Peter, in our Epistle reading, makes some suggestions about how we can be lifted heavenward by love.  He says, The end of all things is at hand.  Be therefore self-controlled for the sake of your prayers.

The end of all things is at hand.

The final end towards which all things are moving, is God.  God is at hand – God is very close to us – God could not be closer than in our hearts.  This is true especially because of our faith and baptism into Jesus Christ.  St Paul says in Romans, God's love has been poured into our hearts through the Holy Spirit who has been given to us. [Rom 5:5]  And elsewhere, do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit within you, whom you have from God? [1 Cor 6:19]

Be therefore self-controlled, says St Peter, and sober-minded for the sake of your prayers.

To be sober-minded is to live our lives, in a disciplined way, so that our prayer life is guarded and protected and nurtured.  Because it is in prayer that we ascend to God.  If we over-eat or under-eat, if we don’t get enough sleep, if we are too distracted by many activities, we are not able to pray.  If we’re distracted by our phones, by the immediate access to the whole world wherever we are, we can be easily hindered in prayer.

Sin also affects our ability to pray – if we are ashamed of something we’ve done, we may try to hide ourselves from God and stop praying.  Maybe it is something we are ashamed of or maybe it is the reassertion of our self-will, our pride, fighting against God, that draws us away.

Be therefore self-controlled and sober-minded for the sake of your prayers.

Being serious about our prayer life is about being serious to follow Jesus in all things. It doesn’t mean lacking joy, it is discovering the true joy that only God can give.  As we pray, we ascend.

St Peter goes on to say, Above all, keep loving one another earnestly, since love covers a multitude of sins.  This is to actively show kindness to our neighbour and allow God’s love, in the form of mercy, forgiveness, to flow through us.  As we forgive our neighbour, God’s forgiveness flows into us.  [St Matt 6:14]  When we love our neighbour, we ascend.

Finally, the Apostle says, As each has received a gift, use it to serve one another, as good stewards of God’s varied grace.  As we use our gifts, we ascend.

Think again of that image of the seagull or the eagle, soaring and being lifted on the air currents that are rising.  It is getting its lift naturally, it doesn’t have to create the wind.  But it does have to cooperate and direct its wings, so that it rises on that wind.  These birds are very conscious of how to work with the wind to go up.  Having the gift of wings, they use them!

Likewise we, when we are filled with the Love of God, with his Holy Spirit, we don’t create the love, that comes from above.  But we participate, we cooperate with that grace, that love – by following as it directs us.  Love is poured out in us, and we direct it aright, now this way, now that, and we ascend in heart and mind to the heights of heaven.  And others, who witness it in us, will want to join us in our soaring.  We become instruments of God’s love, and witnesses to Christ, in uncomplicated ways – forbearing, being hospitable, simple acts of kindness – these are ways of using our gifts as we are inspired by Jesus.

------------

The time between the Ascension of Jesus and Pentecost, for the disciples, was a time between promise and fulfilment: between hope of Power from on high, and its consummation; between uncertainty about what they were called to and a great clarity about their mission.  After waiting for ten days in Jerusalem in prayer, the Spirit came, and St Peter responded immediately to the great crowd that had gathered, curious about the praises they heard as the disciples had been filled with the Spirit.  Peter saw the opportunity God had presented before them, and he began preaching right away – and 3000 souls were added to the Church that day!

In moments when we feel powerless, easily annoyed, bitter, uninspired, lacking imagination, our hearts cool, not knowing how we might be ministers of Jesus – in other words, when we have fallen out of Love with God – let us remember always this example of the disciples.  Following our Lord’s command, they took time apart in prayer and waited – 10 days! they set themselves apart praying and watching.  Pray that God would re-inspire us!

We are suggesting that you pray for people in our church during this 10 days for a greater infilling with the holy Spirit.  There is a sheet at the back with the first names of people who have been to our church since January.  Please join in that ministry of prayer.

Many us have had at some point in our lives a dream or a vision that has inspired us.  Even the smallest indication, confirmation, affirmation of God’s love for us and that He has a plan for us – it makes all the difference to receive that response from the other side!  We can wait in prayer and we should expect it!

In our mission here in Hilversum, in Het Gooi, we are to wait until we have inspiration from above and then act upon it.

• Today we have our Annual General Meeting of our congregation after today’s service. It is a moment to look back at the past year and to look forward to the coming year.  Where is God leading us?  How can we better serve God as a church in this place?  Are we becoming complacent?  What is the next step to continue our growth?  We know that the fields are ripe for the harvest…
• And on a personal level, we are called by Jesus, to be continually looking to Him to develop our mission as individuals. Guarding our prayer life, using our gifts, following the promptings of love of our neighbour, listening and acting.

This morning, like the disciples, we have taken some time out, a day of rest, to gather with other Christians in Jesus’ Name.  We are being encouraged as we recall what Jesus has done for us and his promise to fill us with his Spirit.  We are singing songs of praise and thanksgiving.  Perhaps some of us feel like we are utterly spent, with no more love to give.

Jesus is always ready to replenish us, he is ready even now.  Jesus invites us to receive his anointing from above to assure us that we are forgiven, to strengthen us, to renew our faith, restore our hope, and most of all, to kindle the flames of holy love in our hearts.

Let us wait now for that updraft, the Gift, that wind of the Spirit to lift us, so that we might ascend even now, in heart and mind, to dwell with Jesus in the heavenly places and to bring others with us.

When the Helper comes,
whom I will send to you from the Father,
the Spirit of truth, who proceeds from the Father,
he will bear witness about me.
And you also will bear witness.

Amen +

 

 

---

 

1 S Petrus 4:7-10       S Johannes 15:26 e.v.

Wanneer de Helper komt… zal Hij van Mij getuigen.

En ook jullie zullen getuigen.

 

Gisteren waren velen van ons gezegend om deel uit te maken van een grote eredienst in Amersfoort, met ongeveer 300 mensen, om getuige te zijn van de doop van twee mensen en de confirmatie van tweeëndertig mensen, waaronder uit onze gemeente Camille, Belinda en Erik. Zij wilden een openbare geloofsbelijdenis afleggen en door de Heilige Geest gesterkt worden, door gebed en de handoplegging van de bisschop, om Jezus Christus nog dichter te volgen en in hun leven van Hem te getuigen. Het was een prachtige dag! Degenen onder ons die erbij waren, zullen het er waarschijnlijk mee eens zijn dat we ons er nog steeds door gesterkt voelen.

Vanmorgen herdenken we in het kerkelijk jaar een tussentijd – tussen de Hemelvaart van Jezus en Pinksteren. De Hemelvaart is het moment waarop Jezus, na zijn Verrijzenis, lichamelijk ten hemel voer voor de ogen van de apostelen, wat we afgelopen donderdag hebben gevierd. Pinksteren was het moment waarop de Heilige Geest voor het eerst werd uitgestort, wat we aanstaande zondag zullen vieren – het is de verjaardag van de Kerk.

De Hemelvaart van Jezus was de voltooiing van al zijn werken op aarde – zijn geboorte, zijn leven van onderwijs en wonderen, zijn lijden en dood, en zijn opstanding. De Hemelvaart van Jezus om aan de rechterhand van de Vader te zitten – is een beeld van Jezus’ voltooide aardse werk, en dat hij vanuit de hemel zijn heerschappij over de aarde zou kunnen beginnen.

Maar die heerschappij begon op aarde met Pinksteren. Zijn heerschappij begon toen en vindt nu plaats, één persoon tegelijk. Terwijl de Geest over ons wordt uitgestort door geloof en doop.

Wanneer twee mensen verliefd op elkaar worden, beginnen ze na te denken over wat de ander denkt. Naarmate we van Jezus gaan houden, verheft Zijn genade onze gedachten en beweegt het ons hart om ons te bekommeren om eeuwige zaken – gerechtigheid, heiligheid, Waarheid, Wijsheid, Liefde. Omdat we door Zijn Geest met Jezus verbonden zijn, wordt onze hemelvaart het meest natuurlijke wat er is.

De heilige Augustinus uit de 4e eeuw beschrijft het in zijn autobiografie (de Belijdenissen). Hij zegt:

Een lichaam neigt door zijn eigen gewicht naar de plaats die voor hem geschikt is.  Gewicht neigt niet altijd naar de laagste plaats, maar naar die welke het beste bij het lichaam past, want hoewel een steen valt, stijgt een vlam op. Als olie in water wordt gegoten stijgt deze naar de oppervlakte, maar als water op olie wordt gegoten, zinkt het onder de olie…  In mijn geval is liefde het gewicht waardoor ik handel… Ik word aangetrokken door liefde. Door jouw Gift, [zijn naam voor de Heilige Geest], worden we in vuur en vlam gezet en omhoog gedragen… Het is jouw vuur, jouw goede vuur [in ons], dat ons in vuur en vlam zet en ons omhoog draagt. [xiii, 9]

De liefde van God in ons doet ons opstijgen – tilt ons omhoog. We hoeven ons alleen maar door die liefde te laten vangen.

Heb je wel eens een zeemeeuw of een arend gezien die in een opwaartse luchtstroom omhoog wordt gedragen? Ik weet niet of je dit fenomeen hebt gezien – het gebeurt wanneer de weersomstandigheden goed zijn – de lucht wordt verwarmd dicht bij de aarde wanneer de zon heet is en vormt dan kanalen omdat deze lucht lichter is dan de koele lucht erboven, zodat deze op sommige plaatsen omhoog stroomt en de vogels hiervan profiteren om heel hoog te worden getild. Ook wij kunnen door liefde worden getild.

Maar vreemd genoeg is de waarheid dat we vaak actief vechten tegen de impulsen van de liefde om op te stijgen, om omhoog te gaan.

------------

De heilige Petrus doet in onze lezing uit de brief enkele suggesties over hoe we door liefde naar de hemel kunnen worden opgetild. Hij zegt: Het einde van alle dingen is nabij. Wees daarom zelfbeheerst ter wille van uw gebeden.

Het einde van alle dingen, het uiteindelijke doel waarnaar alle dingen zich bewegen, is God. God is nabij – God is heel dicht bij ons – God kan niet dichterbij zijn dan in ons hart. Dit is vooral waar vanwege ons geloof en onze doop in Jezus Christus. De heilige Paulus zegt in Romeinen: Gods liefde is in onze harten uitgestort door de Heilige Geest die ons is gegeven. [Rom 5:5] En elders: weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest die in u woont, die u hebt van God? [1 Kor 6:19]

Wees daarom zelfbeheerst, zegt de heilige Petrus, en nuchter ter wille van uw gebeden.

Nuchter zijn betekent ons leven op een gedisciplineerde manier leiden, zodat ons gebedsleven wordt bewaakt, beschermd en gevoed. Want het is in het gebed dat we opstijgen naar God. Als we te veel of te weinig eten, als we niet genoeg slapen, als we te veel afgeleid worden door allerlei activiteiten, zijn we niet in staat om te bidden. Als we afgeleid worden door onze telefoons, door de onmiddellijke toegang tot de hele wereld waar we ook zijn, kunnen we gemakkelijk gehinderd worden in het gebed.

Zonde beïnvloedt ook ons vermogen om te bidden – als we ons schamen voor iets wat we hebben gedaan, kunnen we proberen ons voor God te verbergen en stoppen met bidden. Misschien is het iets waar we ons voor schamen of misschien is het de herbevestiging van onze eigen wil, onze trots, die tegen God vecht, die ons wegtrekt.

Wees daarom zelfbeheerst en nuchter ter wille van uw gebeden. Serieus zijn over ons gebedsleven betekent serieus zijn in het volgen van Jezus in alle dingen. Het betekent niet dat er geen vreugde is, maar het ontdekken van de ware vreugde die alleen God kan geven. Terwijl we bidden, stijgen we op.

De heilige Petrus zegt verder: Bovenal, blijf elkaar oprecht liefhebben, want de liefde bedekt een veelheid van zonden. Dit betekent actief vriendelijkheid betonen aan onze naaste en Gods liefde, in de vorm van barmhartigheid en vergeving, door ons heen laten stromen. Als we onze naaste vergeven, stroomt Gods vergeving in ons. [Mattheüs 6:14] Als we onze naaste liefhebben, stijgen we op.

Ten slotte zegt de apostel: Zoals ieder een gave heeft ontvangen, gebruik die dan om elkaar te dienen, als goede rentmeesters van Gods veelzijdige genade. Als we onze gaven gebruiken, stijgen we op.

Denk nog eens aan dat beeld van de zeemeeuw of de arend, zwevend en meegevoerd door de opstijgende luchtstromen. Hij krijgt zijn lift op natuurlijke wijze, hij hoeft de wind niet zelf te creëren. Maar hij moet wel meewerken en zijn vleugels sturen, zodat hij op die wind stijgt. Deze vogels zijn zich er zeer bewust van hoe ze met de wind moeten werken om omhoog te gaan. Omdat ze de gave van vleugels hebben, gebruiken ze die!

Zo ook wij: wanneer we vervuld zijn van de Liefde van God, van zijn Heilige Geest, creëren we de liefde niet zelf; die komt van boven. Maar we nemen eraan deel, we werken mee met die genade, die liefde – door te volgen waar die ons naartoe leidt. Liefde wordt in ons uitgestort, en we sturen die op de juiste manier, nu deze kant op, dan weer die kant, en we stijgen in hart en geest op naar de hoogten van de hemel.

En anderen, die dit in ons zien, zullen met ons mee willen vliegen. We worden instrumenten van Gods liefde en getuigen van Christus, op eenvoudige manieren – door geduldig te zijn, gastvrij te zijn, door eenvoudige daden van vriendelijkheid – dit zijn manieren om onze gaven te gebruiken, geïnspireerd door Jezus.

------------

De tijd tussen de Hemelvaart van Jezus en Pinksteren was voor de discipelen een tijd tussen belofte en vervulling: tussen de hoop op Kracht uit de hoogte en de voltooiing daarvan; tussen onzekerheid over waartoe zij geroepen waren en grote duidelijkheid over hun missie. Na tien dagen in gebed in Jeruzalem te hebben gewacht, kwam de Geest, en de heilige Petrus reageerde onmiddellijk op de grote menigte die zich had verzameld, nieuwsgierig naar de lofprijzingen die zij hoorden toen de discipelen vervuld waren met de Geest. Petrus zag de kans die God hen had geboden en begon meteen te prediken – en die dag werden 3000 zielen aan de Kerk toegevoegd!

Op momenten dat we ons machteloos voelen, snel geïrriteerd, verbitterd, ongeïnspireerd, zonder verbeeldingskracht, ons hart koud, niet wetend hoe we dienaren van Jezus kunnen zijn – met andere woorden, wanneer we uit de liefde met God zijn gevallen – laten we dan altijd dit voorbeeld van de discipelen in gedachten houden. In navolging van het gebod van onze Heer trokken zij zich terug in gebed en wachtten – 10 dagen! – zij wijdden zich aan gebed en waken. Bid dat God ons opnieuw zou inspireren!

Wij stellen voor dat u gedurende deze 10 dagen bidt voor mensen in onze kerk, opdat zij nog meer vervuld mogen worden met de Heilige Geest. Achterin ligt een blad met de voornamen van mensen die sinds januari in onze kerk zijn geweest. Doe alstublieft mee aan deze gebedsbediening.

Velen van ons hebben op een bepaald moment in ons leven een droom of een visioen gehad dat ons heeft geïnspireerd. Zelfs de kleinste aanwijzing, bevestiging of bemoediging van Gods liefde voor ons en dat Hij een plan voor ons heeft – het maakt een wereld van verschil om dat antwoord van de andere kant te ontvangen! We kunnen in gebed wachten en we mogen het verwachten!

In onze missie hier in Hilversum, in Het Gooi, moeten we wachten tot we inspiratie van boven krijgen en daar vervolgens naar handelen.

• Vandaag hebben we na de dienst onze jaarlijkse algemene vergadering van onze gemeente. Het is een moment om terug te blikken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar het komende jaar. Waar leidt God ons naartoe? Hoe kunnen we God als kerk op deze plek beter dienen? Worden we zelfgenoegzaam? Wat is de volgende stap om onze groei voort te zetten? We weten dat de velden rijp zijn voor de oogst…
• En op persoonlijk vlak worden we door Jezus geroepen om voortdurend naar Hem te kijken om onze missie als individuen te ontwikkelen. Ons gebedsleven koesteren, onze gaven gebruiken, de ingevingen van de naastenliefde volgen, luisteren en handelen.

Vanmorgen hebben we, net als de discipelen, wat tijd vrijgemaakt, een rustdag, om samen te komen met andere christenen in Jezus’ Naam. We worden bemoedigd als we ons herinneren wat Jezus voor ons heeft gedaan en Zijn belofte om ons te vervullen met Zijn Geest. We zingen lof- en dankliederen. Misschien voelen sommigen van ons zich volkomen uitgeput, zonder nog liefde te kunnen geven.

Jezus staat altijd klaar om ons weer aan te vullen, Hij staat zelfs nu klaar. Jezus nodigt ons uit om Zijn zalving van boven te ontvangen om ons te verzekeren dat we vergeven zijn, om ons te sterken, ons geloof te vernieuwen, onze hoop te herstellen, en bovenal om de vlammen van heilige liefde in ons hart aan te wakkeren.

Laten we nu wachten op die opwaartse luchtstroom, de Gave, die wind van de Geest die ons zal optillen, zodat we zelfs nu, in hart en geest, kunnen opstijgen om bij Jezus te wonen in de hemelse gewesten en anderen met ons mee te nemen.

Wanneer de Helper komt, die ik jullie vanuit de Vader zal zenden,
de Geest van de waarheid, die uitgaat van de Vader,
zal hij van mij getuigen.
En ook jullie zullen getuigen.

Amen +