Magnify Him that rideth upon the heavens

[in het Nederlands hieronder]

Acts 1:1-11       St Mark 16:14-20

As they were looking on, he was lifted up,
and a cloud took him out of their sight.

Magnify Him that rideth upon the heavens.

 

Today is the patronal festival for our Church of the Ascension in Hilversum.  Our church carries this name to hold before our minds always where our Lord is and our calling to lift our minds up and our lives up to Him who has gone before us.  As our Mission and Vision statement says:

…we strive to ascend, as by steps, by grace, into the life of God.

More about this later.

At the end of forty days of Resurrection appearances, the disciples were gathered together at Bethany just outside of Jerusalem.  In Luke's Gospel, he records that "lifting up his hands, [Jesus] blessed them. While He blessed them, He parted from them, and was carried up into heaven. And [the disciples] returned to Jerusalem with great joy." 

Why is the Ascension of our Lord the cause of such joy?  Why is his final disappearance not a cause of sorrow?

Here are three reasons:  The disciples were happy for Jesus, they were beginning to see the implications for the kingdom of God, and they saw the implications for themselves.

1 They were happy for Jesus.

The disciples knew that Jesus was truly lifted on high to the heights of heaven.  The promises that Jesus made to them were being fulfilled before their eyes:

• Jesus told them plainly, “No one has ascended into heaven but he who descended from heaven, the Son of Man.” John 3:13

This suggests that not even Elijah had attained the heights to which Jesus will attain in his ascension.

• In a resurrection appearance to Mary Magdalene, Jesus says, "Touch me not for I have not yet ascended to my Father," and later, "Go to my brethren, and say unto them, I ascend unto my Father and your Father. "
• The angels affirmed it, three times: “Men of Galilee, why do you stand looking into heaven?  This Jesus, who was taken up from you into heaven, will come in the same way as you saw him go into heaven.” [Acts]
• St Paul later in his letters speaks with certainty of Jesus' ascension.  In Ephesians [4:10] he says, "He who descended is the one who also ascended far above all the heavens." And in Hebrews [9:24] he says, "Christ has entered, not into holy places made with hands, which are copies of the true things, but into heaven itself, now to appear in the presence of God on our behalf."

Jesus’ ascension, gives further confirmation of the acceptance by the Father of Jesus’ earthly ministry, and the acceptance of His self-offering on the Cross.  And it is the beginning of his rule.  The disciples were happy for Him.

2 The disciples also saw the implications for the kingdom of God

The ascension of Jesus is an affirmation that Jesus has not only overcome death itself, but that he is fulfilling an expectation that the Messiah would inaugurate the Kingdom of God.  Jesus is fulfilling the Jewish expectation in Old Testament prophesy:

• Daniel speaks of the Messiah, who “comes to the Ancient of Days and was presented before him. And to him was given dominion and glory and the kingdom, that all peoples, nations and languages should serve him; his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom one that shall not be destroyed.” [7:13-14]
• The exaltation of the Messiah is spoken about in Isaiah about the Suffering Servant. Before speaking of his great abasement, God says, through Isaiah, “Behold, my servant shall prosper, he shall be exalted and lifted up, and shall be very high.” [52:13] It is the very same language used earlier, when Isaiah had a vision of the Lord, sitting upon a throne, high and lifted up! [6:1]
• God’s kingdom on earth begins – as Psalm 110 says, “The Lord said to my Lord, sit thou on my right hand, until I make thine enemies thy footstool.” Jesus quoted this psalm to speak of Himself.  It is the most widely quoted Old Testament verse in the New Testament.  It suggests a kind of progressive ever expanding fulfillment of God’s promise of the kingdom of God.  It is a promise we see coming about on earth, every time another person falls down before Jesus and worships him as Lord, and seeks to follow His rule.  It happens in each of our lives every time we respond to, act upon, the grace given to us.

St Stephen affirmed this reality of Christ’s ascension to the Father, and his position of authority to rule, being at the right hand of God, in the vision he was given just before he was stoned to death:

“Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing at the right hand of God.” [Acts 7:55]

St Paul says in Ephesians [1:20-23] that the Father

“raised [Jesus] from the dead and seated him at his right hand in the heavenly places,  far above all rule and authority and power and dominion, and above every name that is named, not only in this age [the present] but also in the one to come. [the future]   And he put all things under his feet and gave him as head over all things to the church, which is his body…”

It is very lofty language about the headship of Christ.

St John affirmed this reality of the beginning of God’s Kingdom already coming when he says in Revelation: I John, your brother, who share with you in Jesus the tribulation and the kingdom and the patient endurance. [1:9]  He’s speaking about a present experience of both the world, tribulation, and the Kingdom of God.

And then St John shares the vision he’s given in the Spirit on the Lord’s Day:

“I saw … one like a son of man, clothed with a long robe and with a golden sash round his chest. The hairs of his head were white, like white wool, like snow.  His eyes were like a flame of fire, his feet were like burnished bronze, refined in a furnace, and his voice was like the roar of many waters. In his right hand he held seven stars, from his mouth came a sharp two-edged sword, and his face was like the sun shining in full strength.  When I saw him, I fell at his feet as though dead.” [Rev 1:12-16]

Remember this is the same apostle who rested on the breast of Jesus at the Last Supper.  But now, having been lifted to heaven, Jesus is further exalted in His human nature so that John is terrified and cannot even stand or remain conscious, it seems, I fell at his feet as though dead, in his presence.  Yet Jesus laid his right hand upon him and says, “Fear not” and gives him strength for further visions and to write down what he sees of the kingdom manifest in the present churches and in the future.

When the disciples asked, “Lord, will you at this time restore the kingdom to Israel?” they were asking the wrong question. “Christ will not restore the kingdom to Israel , but will rather restore Israel and the world to the kingdom.” [OSB]  God has a plan in history that has begun and will be fulfilled when Jesus returns in glory.

3 Jesus’ ascension is also the basis of our personal hope of ascension, which is our participation in that kingdom now and one day in all its fulness.

In our Baptism, we were joined mystically to Christ.  By grace, through faith, the bond of our union with Jesus is strengthened and held firm.  As we love Him and feed upon the spiritual Body and Blood of Jesus, our union with Him is perfected - so we can say with Paul, "I am sure that neither death nor life,… nor anything else in creation will be able to separate us from the love of God in Christ Jesus."  And that Jesus is in heaven.

God's love, His Spirit, joining us to Jesus is drawing us heavenward, is a drawing of us up to be seated with Christ at the right hand of the Father.  While we remain on earth, there is a way in which we have even now ascended.  St Paul says in Ephesians -

"God…made us alive together with Christ... and raised us up with him and made us sit with him in the heavenly places in Christ Jesus." [all are past tenses] [2:5-6]

We have ascended in one sense already since we are joined mystically with Christ in a bond stronger than our feeble faith.  Do you feel Him lifting you even now, His grace lifting your thoughts to eternal things, moving your heart to care about eternal things?  His love is irresistible.

But of course, we also still feel the pull of the world, the tribulation, we feel the pull in all the details of our lives, we feel the suffering, the uncertainty, even sometimes boredom, none of which can be any part of heaven.  We are saved, in Christ, and participating in His life in heaven, but we also must still be further sanctified, made ready for our final ascent.

This is why St Paul continually calls us to lift up our minds, and our affections that they might match who we really are in Christ.  In Colossians [3:1-3] St Paul says, "If you have been raised with Christ, seek those things that are above, where Christ is, seated at the right hand of God," and "our life is hidden with Christ in God”, so we must “set our affections on things above, not on things on earth."

It is as Jesus says, "Where your treasure is, there will your hearts be also." [St Matt 6:21]  Our treasure is Jesus Christ, and He is in heaven.  Our thoughts, our hearts, our affections, are to be set on the things above always.

When we forget or don’t experience the reality of our union, through the darkness of sin or our unsteadiness in the Light, we can through prayer, through fasting, through the Sacrament, ascend by grace in heart and mind to Jesus Christ who is in heaven to rest again with Him.  Go on the mountaintop alone, as Jesus did, in contemplation.  And from the mountaintop, in the light of Christ, in the perspective of eternal things – we will be given a serenity, that enables us then to act in the world with clarity and with power.  From the heights of heaven we are to "Go into all the world and preach the gospel to the whole creation." [St Mark 16:15]

Let us conclude with the words of Fr Crouse,

"The Ascension of Christ proclaims and celebrates our spiritual destiny as sons and daughters of God by adoption and grace... “Our conversation is in heaven,” [Php 3:20] and in the Church’s liturgy, we find ourselves engaged in precisely that conversation, “with angels and archangels and all the company of heaven”.  Here, in liturgy, all the arts conspire to solicit mind and heart, to wean the soul from worldliness.  A door is opened into heaven."

Let us prepare ourselves now to go through that door, with repentance and faith, as we receive the body and blood of our ascended Lord.

Amen +

 

---

 

Handelingen 1:1-11       S Marcus 16:14-20

 

Terwijl zij toekeken, werd Hij omhooggeheven,
en een wolk onttrok Hem aan hun ogen.

Verheerlijk Hem die over de hemelen rijdt.

 

Vandaag is het patroonsfeest van onze Hemelvaartkerk in Hilversum. Onze kerk draagt deze naam om ons altijd voor ogen te houden waar onze Heer is en onze roeping om onze gedachten en ons leven te verheffen tot Hem die ons is voorgegaan. Zoals onze missie- en visieverklaring zegt:

…streven wij ernaar om, als bij treden, door genade, op te stijgen naar het leven van God.

Hierover later meer.

Aan het einde van veertig dagen van verschijningen na de opstanding waren de discipelen bijeen in Betanië, net buiten Jeruzalem. In het evangelie van Lucas staat geschreven dat

“Hij [Jezus] zijn handen ophief en hen zegende. Terwijl Hij hen zegende, week Hij van hen af en werd Hij opgenomen in de hemel. En [de discipelen] keerden met grote vreugde terug naar Jeruzalem.”

Waarom is de Hemelvaart van onze Heer de aanleiding voor zulke vreugde? Waarom is zijn definitieve verdwijning geen reden tot verdriet?

Hier zijn drie redenen: De discipelen waren blij voor Jezus, ze begonnen de gevolgen voor het koninkrijk van God in te zien, en ze zagen de gevolgen voor zichzelf.

1 Ze waren blij voor Jezus.

De discipelen wisten dat Jezus werkelijk was opgevoerd naar de hoogten van de hemel. De beloften die Jezus hun had gedaan, werden voor hun ogen vervuld:

Dit suggereert dat zelfs Elia niet de hoogten had bereikt die Jezus bij zijn hemelvaart zal bereiken.

• Jezus zei hun duidelijk: “Niemand is naar de hemel opgevaren, behalve Hij die uit de hemel is neergedaald, de Mensenzoon.” Johannes 3:13
• Bij een verschijning na de opstanding aan Maria Magdalena zegt Jezus: “Raak mij niet aan, want ik ben nog niet opgevaren naar mijn Vader,” en later: “Ga naar mijn broeders en zeg tegen hen: Ik ga op naar mijn Vader en jullie Vader. ”
• De engelen bevestigden het, driemaal: “Mannen van Galilea, waarom staan jullie naar de hemel te kijken? Deze Jezus, die van jullie in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde manier terugkomen als jullie hem in de hemel zagen gaan.” [Handelingen]
• De heilige Paulus spreekt later in zijn brieven met zekerheid over Jezus’ hemelvaart. In Efeziërs [4:10] zegt hij: “Hij die is neergedaald, is degene die ook ver boven alle hemelen is opgevaren.” En in Hebreeën [9:24] zegt hij: “Christus is binnengegaan, niet in met handen gemaakte heilige plaatsen, die slechts afbeeldingen zijn van de werkelijkheid, maar in de hemel zelf, nu om voor ons te verschijnen in de aanwezigheid van God.”

De hemelvaart van Jezus bevestigt nogmaals dat de Vader Jezus’ aardse bediening heeft aanvaard, en dat Hij Zijn zelfoffer aan het kruis heeft aanvaard. En het is het begin van zijn heerschappij. De discipelen waren blij voor Hem.

2 De discipelen zagen ook de implicaties voor het koninkrijk van God

De hemelvaart van Jezus is een bevestiging dat Jezus niet alleen de dood zelf heeft overwonnen, maar dat Hij een verwachting vervult dat de Messias het Koninkrijk van God zou inluiden. Jezus vervult de Joodse verwachting in de profetieën van het Oude Testament:

• Daniël spreekt over de Messias, die “naar de Oude van Dagen komt en voor Hem wordt gebracht. En aan Hem werd heerschappij en eer en het koninkrijk gegeven, opdat alle volken, naties en talen Hem zouden dienen; Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die niet zal voorbijgaan, en Zijn koninkrijk is er een dat niet zal worden vernietigd.” [7:13-14]
• Over de verheerlijking van de Messias wordt in Jesaja gesproken in verband met de Lijdende Dienaar. Voordat God over zijn grote vernedering spreekt, zegt Hij via Jesaja: “Zie, mijn dienaar zal voorspoedig zijn, hij zal verheven en opgetild worden, en zal zeer hoog zijn.” [52:13] Het is precies dezelfde taal die eerder werd gebruikt, toen Jesaja een visioen had van de Heer, zittend op een troon, hoog en verheven! [6:1]
• Gods koninkrijk op aarde begint – zoals Psalm 110 zegt: “De Heer zei tegen mijn Heer: zit aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden tot uw voetbank heb gemaakt.” Jezus citeerde deze psalm om over Zichzelf te spreken. Het is het meest geciteerde vers uit het Oude Testament in het Nieuwe Testament. Het suggereert een soort voortschrijdende, zich steeds verder uitbreidende vervulling van Gods belofte van het koninkrijk van God. Het is een belofte die we op aarde zien uitkomen, telkens wanneer weer iemand voor Jezus neervalt en Hem als Heer aanbidt, en ernaar streeft Zijn heerschappij te volgen. Het gebeurt in elk van onze levens, telkens wanneer we reageren op de genade die ons gegeven is en ernaar handelen.

De heilige Stefanus bevestigde deze werkelijkheid van Christus’ hemelvaart naar de Vader, en zijn gezaghebbende positie om te regeren, zittend aan de rechterhand van God, in het visioen dat hij kreeg vlak voordat hij werd gestenigd:

“Zie, ik zie de hemelen geopend, en de Mensenzoon staande aan de rechterhand van God.” [Handelingen 7:55]

De heilige Paulus zegt in Efeziërs [1:20-23] dat de Vader [Jezus]

“opgewekt heeft uit de doden en Hem aan Zijn rechterhand heeft gezet in de hemelse gewesten, ver boven elke heerschappij en macht en kracht en heerschappij, en boven elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze tijd [het heden] maar ook in de toekomende. [de toekomst] En Hij heeft alle dingen onder Zijn voeten gelegd en Hem als Hoofd boven alle dingen gegeven aan de kerk, die Zijn lichaam is…”

Het is zeer verheven taal over het hoofdschap van Christus.

De heilige Johannes bevestigde deze realiteit dat het begin van Gods Koninkrijk al aan het komen is, toen hij in Openbaring zei: Ik, Johannes, uw broeder, die met u deel heb in Jezus aan de verdrukking en het koninkrijk en de geduldige volharding. [1:9] Hij spreekt over een huidige ervaring van zowel de wereld, de verdrukking als het Koninkrijk van God.

En vervolgens deelt de heilige Johannes het visioen dat hij in de Geest op de dag des Heren heeft ontvangen:

“Ik zag … iemand die leek op een mensenzoon, gekleed in een lang gewaad en met een gouden gordel om zijn borst. Het haar op zijn hoofd was wit, als witte wol, als sneeuw. Zijn ogen waren als een vlam van vuur, zijn voeten waren als gepolijst brons, gelouterd in een oven, en zijn stem was als het geraas van vele wateren. In zijn rechterhand hield hij zeven sterren, uit zijn mond kwam een scherp tweesnijdend zwaard, en zijn gezicht was als de zon die in volle kracht schijnt. Toen ik hem zag, viel ik als dood aan zijn voeten.” [Openb. 1:12-16]

Bedenk dat dit dezelfde apostel is die tijdens het Laatste Avondmaal aan de borst van Jezus rustte. Maar nu, nadat Hij ten hemel is opgenomen, wordt Jezus in Zijn menselijke natuur nog verder verheerlijkt, zodat Johannes doodsbang is en blijkbaar niet eens kan staan of bij bewustzijn blijven: ik viel aan Zijn voeten als een dode, in Zijn aanwezigheid. Toch legde Jezus zijn rechterhand op hem en zei: “Vrees niet”, en gaf hem kracht voor verdere visioenen en om op te schrijven wat hij ziet van het koninkrijk dat zich manifesteert in de huidige kerken en in de toekomst.

Toen de discipelen vroegen: “Heer, zult U op dit moment het koninkrijk aan Israël herstellen?” stelden ze de verkeerde vraag.  “Christus zal het koninkrijk niet aan Israël herstellen, maar zal veeleer Israël en de wereld aan het koninkrijk herstellen.” [OSB] God heeft een plan in de geschiedenis dat is begonnen en vervuld zal worden wanneer Jezus in heerlijkheid terugkeert.

3 Jezus’ hemelvaart is ook de basis van onze persoonlijke hoop op de hemelvaart, die onze deelname aan dat koninkrijk nu en op een dag in al zijn volheid is.

Bij onze doop zijn we mystiek met Christus verenigd. Door genade, via het geloof, wordt de band van onze eenheid met Jezus versterkt en standvastig gehouden. Naarmate we Hem liefhebben en ons voeden met het geestelijke Lichaam en Bloed van Jezus, wordt onze eenheid met Hem vervolmaakt – zodat we met Paulus kunnen zeggen: “Ik ben er zeker van dat noch dood, noch leven,… noch iets anders in de schepping ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus.” En die Jezus is in de hemel.

Gods liefde, Zijn Geest, die ons met Jezus verenigt, trekt ons naar de hemel, trekt ons omhoog om met Christus aan de rechterhand van de Vader te zitten. Terwijl we op aarde blijven, is er een manier waarop we nu al zijn opgevaren. De heilige Paulus zegt in Efeziërs:

“God…heeftons samen met Christus levend gemaakt… en heeftons met Hem opgewekt en heeftons met Hem laten zitten in de hemelse gewesten in Christus Jezus.” [allemaal verleden tijd] [2:5-6]

In zekere zin zijn we al opgevaren, aangezien we mystiek met Christus verbonden zijn in een band die sterker is dan ons zwakke geloof. Voel je Hem je zelfs nu al optillen, Zijn genade die je gedachten naar eeuwige zaken verheft, je hart ertoe beweegt om om eeuwige zaken te geven? Zijn liefde is onweerstaanbaar.

Maar natuurlijk voelen we ook nog steeds de aantrekkingskracht van de wereld, de beproeving, we voelen die aantrekkingskracht in alle details van ons leven, we voelen het lijden, de onzekerheid, soms zelfs verveling, en geen van deze dingen kan deel uitmaken van de hemel. We zijn gered, in Christus, en delen in Zijn leven in de hemel, maar we moeten ook nog verder geheiligd worden, gereedgemaakt voor onze uiteindelijke hemelvaart.

Dit is waarom de heilige Paulus ons voortdurend oproept om onze gedachten en onze genegenheden te verheffen, opdat ze mogen overeenkomen met wie we werkelijk zijn in Christus. In Kolossenzen [3:1-3] zegt de heilige Paulus: “Als u met Christus bent opgewekt, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, gezeten aan de rechterhand van God,” en “ons leven is verborgen met Christus in God”, dus moeten we “onze genegenheid richten op de dingen die boven zijn, niet op de dingen die op aarde zijn.”

Het is zoals Jezus zegt: “Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.” [Mattheüs 6:21] Onze schat is Jezus Christus, en Hij is in de hemel. Onze gedachten, ons hart, onze genegenheid moeten altijd gericht zijn op de dingen die boven zijn.

Wanneer we de realiteit van onze eenheid vergeten of niet ervaren, door de duisternis van de zonde of onze wankelheid in het Licht, kunnen we door gebed, door vasten, door het Sacrament, door genade in hart en geest opstijgen naar Jezus Christus die in de hemel is om weer bij Hem te rusten. Ga alleen de bergtop op, zoals Jezus deed, in contemplatie. En vanaf de bergtop, in het licht van Christus, vanuit het perspectief van eeuwige zaken – zullen we een sereniteit ontvangen, die ons dan in staat stelt om in de wereld te handelen met helderheid en met kracht. Vanuit de hoogten van de hemel moeten we “Ga de hele wereld in en verkondig het evangelie aan de hele schepping.” [Marcus 16:15]

Laten we afsluiten met de woorden van pater Crouse,

"De Hemelvaart van Christus verkondigt en viert onze geestelijke bestemming als zonen en dochters van God door adoptie en genade... ‘Onze burgerschap is in de hemel’ [Fil. 3:20], en in de liturgie van de Kerk bevinden we ons juist in dat gesprek, ‘met engelen en aartsengelen en de hele hemelse heerscharen’. Hier, in de liturgie, werken alle kunsten samen om geest en hart aan te spreken, om de ziel los te maken van wereldsheid. Er wordt een deur naar de hemel geopend."

Laten we ons nu voorbereiden om door die deur te gaan, met berouw en geloof, terwijl we het lichaam en bloed van onze opgevaren Heer ontvangen.

Amen +